Ανάμεσα σε δύο ήλιους

Ένας θεατρικός μονόλογος που εστιάζει στη μνήμη, την απώλεια και τη διαχείριση της απουσίας. Με αφετηρία το θερινό ηλιοστάσιο, την ημέρα με τη μεγαλύτερη διάρκεια φωτός, ένας νεαρός ήρωας αναμετράται με τη μορφή του εκλιπόντος πατέρα του. Μέσα από μια μυσταγωγική διαδικασία, οι ανείπωτες κουβέντες και οι κοινές αναμνήσεις μετατρέπονται σε εσωτερική δύναμη. Η παράσταση εξελίσσεται ως μια προσωπική τελετουργία που ισορροπεί ανάμεσα στον πόνο και την ψυχική ανάταση, μεταμορφώνοντας το πένθος σε μια ελπιδοφόρα ωδή για την ίδια τη ζωή. Το έργο θέτει καίρια ερωτήματα γύρω από το πώς η εσωτερική λάμψη των ανθρώπων που χάθηκαν συνεχίζει να μας καθοδηγεί.