Με αφετηρία τον ορισμό της γλυπτικής ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο», το έργο εξερευνά τη σχέση του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του. Η γλυπτική γίνεται πρωταγωνίστρια στη σκηνή, όπου ο πηλός αντιμετωπίζεται ως ζωντανό σώμα και όχι ως απλό αντικείμενο. Τα γλυπτά της Ισμήνης Τσοφίδου μεσολαβούν ανάμεσα στον αφηγητή και την ηρωίδα, αποκαλύπτοντας την υπαρξιακή ανάγκη της τέχνης απέναντι στο χάος. Η πορεία του υλικού προς τη φθορά αντικατοπτρίζει μοναδικά την εσωτερική διαδρομή της δημιουργού.
