To «DTF St. Louis» είναι kinky, συγκινητικό και αναπάντεχα πρωτότυπο
Μια ανάσα πριν από την τελετή απονομής των EMMY, εξηγούμε γιατί η άψογης αισθητικής σειρά του HBO αξίζει την προσοχή μας και όλα τα βραβεία.
Μια φράση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στο «DTF St. Louis», η οποία έρχεται από έναν «περαστικό» χαρακτήρα, τον Modern Love του συγκινητικού Πίτερ Σάρσγκαρντ: «Κανείς δεν είναι φυσιολογικός – απλώς έτσι φαίνεται από την απέναντι μεριά του δρόμου». Ο Στίβεν Κόνραντ φαίνεται να στήνει τη σειρά του, ένα κράμα κοινωνικού δράματος και μυστηρίου, γύρω από αυτήν την πεποίθηση, για να πει στο τέλος πως αν κανείς δεν είναι φυσιολογικός, τότε είμαστε όλοι φυσιολογικοί. Ή στην περίπτωση ενός εγκλήματος, ύποπτοι.
Οι ήδη βραβευμένοι για τις ερμηνείες τους Ντέιβιντ Χάρμπορ και Λίντα Καρντελίνι, και ο υποψήφιος Τζέισον Μπέιτμαν σε έναν απαιτητικά περίπλοκο ρόλο, πρωταγωνιστούν ως τρεις ordinary άνθρωποι τους οποίους συναντάμε σε μια μορφή κρίσης μέσης ηλικίας. Από πολύ νωρίς, οι δύο από αυτούς σκιαγραφούνται ως πιθανοί δολοφόνοι του τρίτου, και μια βραδύκαυστη, μη γραμμική αφήγηση ξεδιπλώνει σταδιακά το μυστήριο το οποίο έχουν αναλάβει να λύσουν δυο ετερόκλητοι ντετέκτιβ – ολόσωστη επιλογή οι Ρίτσαρντ Τζένκινς και Σάντεϊ Τζόι.
Διαβάστε επίσης
Κι όμως, οι αναδρομές εξυπηρετούν λιγότερο την «whodunnit» πτυχή του σεναρίου, και περισσότερο στην εξοικείωση μας με τις πιο εσωτερικές, ντροπιαστικές και μοναχικές στιγμές των πρωταγωνιστών. Αφήνοντας τον τηλεθεατή να πλησιάσει τόσο κοντά στους ανθρώπους του, ο Κόνραντ χαρτογραφεί τις σοκαριστικές αντιφάσεις τους και την ίδια στιγμή μας ρωτά επικριτικά: «αλήθεια, σοκάρεστε;». Το «DTF St. Louis» είναι ριζοσπαστικό μέσα στην απλότητά του, χιουμοριστικό μέσα στις σπαρακτικές αλήθειες που πραγματεύεται, και αφοπλιστικά «ευγενικό». Γι’ αυτό και αξίζει το βραβείο καλύτερης limited σειράς για φέτος.
Από το ζευγάρι σε κρίση στην υπαρξιακή κρίση
Ένα τσιγάρο δρόμος.
Κάτω από τον σχεδόν πάντα γκρι ουρανό του St. Louis, τρεις άνθρωποι προσεύχονται: «let the sunshine in». Ο Φλόιντ είναι παντρεμένος με την Κάρολ και πατριός του γιού της, ο οποίος τον απορρίπτει παρά τις υπομονετικές προσπάθειές του. Καλοπροαίρετος και ευαισθητοποιημένος, είναι ευτυχισμένος ως επαγγελματίες διερμηνέας της νοηματικής γλώσσας και όχι ιδιαίτερα φιλόδοξος, παρά το γεγονός πως η οικογένεια του ζορίζεται οικονομικά. Παρ’ όλα αυτά, ως βασικό πρόβλημα του ζευγαριού παρουσιάζεται η έλλειψη ερωτισμού μεταξύ τους. Κάπου μεταξύ της δικής του «σωματικής παραίτησης» και της καθόλα «αντι-σέξι» στάση της, προκύπτει η ανάγκη για «DTF» (down to fuck)… other people.
Και εδώ έρχεται ο Κλαρκ, ένας επίσης παντρεμένος και σχετικά διάσημος στο St. Louis, παρουσιαστής δελτίου καιρού σε τοπικό κανάλι. Μεταξύ των τριών αναπτύσσεται μια στενή σχέση με ρομαντικές, φιλικές και ερωτικές ποιότητες, η οποία έρχεται να καλύψει μια βαθύτερη ανάγκη σύνδεσης, πέρα από τη σωματική. Το «DTF» δεν είναι αυτό που ο τίτλος υπονοεί. Η σειρά χρησιμοποιεί το σεξ για «ξεκλειδώσει» τα άγχη, τις ανασφάλειες και τις ανάγκες που προκύπτουν σε καθημερινούς ανθρώπους μέσης ηλικίας, υπογραμμίζοντας την ενοχή που μπορεί να βιώνουν γύρω από αυτά, και απαλύνοντάς την ταυτόχρονα.
Διαβάστε επίσης
Common people
Τρεις απλοί, έως και βαρετοί, άνθρωποι στα 50 καταλήγουν τρεις από τους πιο ενδιαφέροντες τηλεοπτικούς χαρακτήρες της σύγχρονης TV, χωρίς να είναι εκκεντρικοί ή στ’ αλήθεια ιδιαίτεροι. Η γοητεία τους προκύπτει από το γεγονός πως εκτίθενται απέναντί μας και μεταξύ τους με μια πρωτοφανή ανοιχτότητα, την οποία επιτελούν τόσο το σενάριο όσο και οι καθηλωτικές πρωταγωνιστικές ερμηνείες. Έτσι και η ίδια η σειρά, ξεχωρίζει χωρίς υπερβολές και υπερπροσπάθειες.
Και ενώ η προσοχή του δημιουργού είναι ξεκάθαρα στραμμένη στο βάθος των χαρακτήρων του, το σενάριό του συγκινεί σταθερά και επειδή «τολμά» να φωτίσει κλασσικές έννοιες με διαφορετικό χρώμα: η αρρενωπότητα μπορεί να είναι τραγικά εύθραυστη αλλά όχι επικίνδυνη, η απιστία κατανοητή, η φιλία στη μέση ηλικία σωτήρια, η φιλία μεταξύ ανδρών τρυφερή. Ανατρεπτικότερος όλων, βέβαια, είναι ο τρόπος που το «DTF» χειρίζεται και αξιολογεί την καλοσύνη – θυμίζοντάς μας ότι έχουμε ξεχάσει πώς να πιστεύουμε σε αυτήν.
