Απογοήτευση μετά το πρώτο 20λεπτο: Τι πήγε λάθος με τη Μεγάλη Χίμαιρα;
Η Μεγάλη Χίμαιρα ήταν από πέρσι τέτοια εποχή, όταν έγιναν τα γυρίσματα, ένα μεγαλεπήβολο πρότζεκτ, μια παραγωγή που είχε όλα τα υλικά για να δαμάσει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Μετά την προβολή στο Ertflix των δύο επεισοδίων από τα συνολικά 6 που έχει η μίνι σειρά (στην τηλεόραση το 2ο θα προβληθεί την Κυριακή), μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η Μεγάλη Χίμαιρα χρησιμοποίησε λανθασμένα τα υλικά της και αντί να βγάλει ένα στέρεο παστίτσιο, είδε τη μπεσαμέλ να χύνεται, να μην είναι παχύρρεστη, μα υγρή, και καμία πέτσα να μην έχει σχηματιστεί στην επιφάνεια. Τρώγεται κι έτσι, αλλά για να μη σπαταληθούν τα καλά υλικά.
Ξεκινώντας να γράφουμε αυτόν τον πρόλογο, δεν είχαμε σκεφτεί ότι θα φτάσουμε σε έναν τόσο ακριβή παραλληλισμό. Γιατί είναι όντως ακριβής.
Η σειρά της ΕΡΤ, σε παραγωγή της Foss Productions, πέφτει κάτω από τον υψηλό πήχη, όπως είχε τεθεί από δημοσιογράφους που προσκλήθηκαν από την ΕΡΤ το περασμένο καλοκαίρι, για να ταξιδέψουν στους τόπους των γυρισμάτων και να πάρουν μια γεύση από τα γυρίσματα.
Η αλήθεια είναι πως αν κλείσεις τα αυτιά σου ή πατήσεις mute και δεν σε απασχολήσει η πλοκή, η σειρά είναι ένα αγλάισμα, μια πολύ γεμάτη οπτικά εικόνα. Πάρα πολύ καλή κινηματογράφηση, φωτογραφία που διαμορφώνει το συναίσθημα και προδιαθέτει για την ατμόσφαιρα της εποχής, κοστούμια και σκηνικά που δεν είναι μίζερα ή κακοφτιαγμένα, αλλά state of the art και ηθοποιοί που ερμηνεύουν στο έπακρο τους ρόλους τους.
Κάπου εδώ τελειώνουν τα θετικά. Διότι αυτό που έχουν ως υλικό οι ηθοποιοί, δεν είναι αρκετό για να προσφέρει ένα άξιο τηλεοπτικό storytelling. Αυτό που μας έδειξαν τα 2 επεισόδια είναι ότι από τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση να γίνει η σειρά, δεν υπήρχε άλλο μονοπάτι από αυτό που πήραν σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγή, αλλά ίσως δεν έπρεπε τελικά να γίνει η σειρά, ίσως δεν υπήρχε κάτι να δώσει η ιστορία.
Σαφώς, αυτό που βλέπουμε, είναι αρκετά κοντά στο βιβλίο του Καραγάτση. Αλλά οτιδήποτε μπορεί να στοιχειοθετεί μια καλή ιστορία βιβλίου, δε σημαίνει πως μπορεί να γίνει και σειρά και να έχει το ίδιο ενδιαφέρον.
Η Μεγάλη Χίμαιρα «αυτοκαταπίνεται»
Είναι υπερβολική η προσήλωση στις σεξουαλικές ορμές της πρωταγωνίστριας, της Μαρίνας (εδώ το σενάριο επέλεξε να κάνε την κεντρική ηρωίδα Ιταλίδα αντί Γαλλίδα, αναγκαστικά, διότι η Φωτεινή Πελούζο είναι Ελληνοϊταλίδα και ήταν η κατάλληλη για αυτόν τον ρόλο, οπότε η προσαρμογή, παρόλο που αλλάζει κάτι από την ιστορία του Καραγάτση, παίρνει thumbs up), και στις περιπτύξεις της με τους διάφορους άντρες πριν γνωρίσει τον καπετάνιο και παντρευτούν κάνοντας αχαλίνωτο σεξ. Κάποιες σκηνές δε, όπως αυτή του αυνανισμού της που τη διακόπτει η μητέρα της, μάλλον αχρείαστες.
Δεν προσφέρουν κάτι, δε βοηθούν στην κατανόηση του τι είναι η Μαρίνα, από πού προέρχεται αυτή η μανία της να ενδίδει στο σεξ με κάθε τυχαίο που γνωρίζει, αφού αυτό γίνεται ξεκάθαρο από τη 2η-3η σκηνή που τη βλέπουμε να κάνει σεξ. Η σειρά δεν έχει σε 2 επεισόδια μια στιγμή κλιμάκωσης ή έναν καλό διάλογο, εκτός από εκεί που συζητούν η Μαρίνα και ο Γιάννης για το πώς θα εμπλακεί επενδυτικά στην εταιρεία που έχει με τον αδερφό του για το πλοίο Μεγάλη Χίμαιρα.
Αν είχαμε να κάνουμε με μια σειρά 10 επεισοδίων και άνω, δε θα το σχολιάζαμε και θα δίναμε χρόνο για να δούμε πού θα το πάει. Αλλά αν στα 6 επεισόδια τα 2 δε σου έχουν δώσει κάτι, πόσο μπορεί να αλλάξει η εικόνα στα επόμενα 4;
Κι αν αλλάξει, θα γίνουμε πιο επιεικείς ως θεατές; Αν σπάσει κάτι, δύσκολα ξανακολλάει. Ιδίως όταν ο μέσος τηλεθεατής σήμερα έχει ήδη ένα δικό του Criterion Closet στη μνήμη του, με έναν ωκεανό από σειρές που έχει δει από το εξωτερικό τα τελευταία 10 χρόνια, και έχει πια κριτήριο και συγκεκριμένα στάνταρ.
Η Μεγάλη Χίμαιρα πέφτει θύμα των προσδοκιών που καλλιέργησε και της εποχής της, εν τέλει, αφού με το ίδιο σενάριο, την ίδια πλοκή πριν 10 χρόνια, θα αποθεωνόταν ως μια σπουδαία σειρά.
Να γιατί το timing είναι σημαντικό. Και γιατί με την εποχή δε μπορείς να τα βάλεις με τίποτα. Ούτε αν είσαι η πολυδάπανη παραγωγή Μεγάλη Χίμαιρα.