Το είπε ο Ματ Ντέιμον: Εσύ είσαι ο λόγος που βλέπεις περισσότερες κακές ταινίες στο Netflix

Δε χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ή να υποδυόμαστε ότι βλέπουμε φοβερές ταινίες στο Netflix. Ούτε, από την άλλη, να θέλουμε να βλέπουμε μόνο αυτές που αορίστως ορίζονται ως «ποιοτικές». Όλα έχουν χώρο και είναι αναγκαία, ακόμα και οι κάκιστες ταινίες, γιατί δίνουν το μέτρο σύγκρισης. Δε θέλουμε την ισοπέδωση του πολύ καλού. Σε κάθε περίπτωση, είναι ακραία η διαφορά ανάμεσα στις καλές και στις χαζοταινίες που βλέπουμε στην πλατφόρμα, παρά το ότι ο Δεκέμβριος ήταν χορταστικός στο Netflix, με 3 πάρα πολύ καλές ταινίες: Jay Kelly, Train Dreams, Knives Out 3.

Και μέσα στο 2026, έχουμε ήδη μια αρκετά καλή ταινία περιπέτειας, το The Rip, δημιουργίας του Ματ Ντέιμον και του Μπεν Άφλεκ. Ο πρώτος είναι που έδωσε την «είδηση», η οποία αφορά στη γενική κατεύθυνση που δίνει το Netflix στους σεναριογράφους.

Τα σενάρια που κατατίθενται στο αρμόδιο τμήμα της πλατφόρμας, αλλά και γενικά οπουδήποτε κατατίθεται ένα σενάριο, η συνηθισμένη διαδικασία είναι να υπάρξει ένα feedback με προσαρμογές, ώστε να γίνει πιο ελκυστικό στο κοινό. Το κοινό διαφέρει από μέσο σε μέσο και από κανάλι σε κανάλι.

Στο Netflix, όπως ανέφερε ο Ματ Ντέιμον στο podcast του Τζο Ρόγκαν, η κουβέντα με τους ανθρώπους που εγκρίνουν σενάρια στην πλατφόρμα, είχε μια πολύ πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση. «Ο συνηθισμένος τρόπος να κάνεις μια ταινία δράσης, είναι να έχεις συνήθως τρεις πράξεις και τρία σημεία-κλειδιά. Ένα στην πρώτη πράξη, ένα στη δεύτερη κι ένα στην τρίτη. Ξοδεύεις τα περισσότερα λεφτά σε αυτό το ένα στην τρίτη πράξη. Και εκεί τελειώνει η ταινία. (Στο Netflix) μας είπαν ότι “μπορούυμε να έχουνε ένα μεγάλο plot twist στα πρώτα 5 λεπτά; Θέλουμε να μείνουν οι θεατές. Και δε θα ήταν τραγικό να επαναφέρατε την πλοκή 3-4 φορές μέσα στους διαλόγους, γιατί οι άνθρωποι είναι στο κινητό τους βλέποντας παράλληλα”».

Με λιγότερη περιγραφή, ο Ντέιμον εξήγησε εμμέσως ποιο είναι το μεγάλο πρόβλημα που οδηγεί τις παραγωγές σε όλο και πιο «χαζές» ταινίες, όχι μόνο στο streaming μα και σε όσες θα βγουν στις αίθουσες, παρά το ότι εκεί δεν υπάρχει ευκολία χρήσης κινητού. Η προσοχή όμως διασπάται τάχιστα και οι περισσότεροι δεν κρατιούνται χωρίς να τσεκάρουν το κινητό τους.

Ο μέσος τηλεθεατής πλατφόρμας, έχει μάθει να σκρολάρει καθώς βλέπει μια ταινία και να μην αφοσιώνεται. Είναι ο τρόπος ζωής σήμερα, του κερδίζει χρόνο, κάνοντας δύο διαφορετικά πράγματα. Όσα δεν επιτρέπουν να κάνεις ταυτόχρονα και κάτι άλλο, σιγά σιγά απορρίπτονται.

Για να βλέπει ενεργά μια ταινία, πρέπει να γράφεται το σενάριο σα να απευθύνεται σε χαζούς, να μην προκαλεί το μυαλό τους, να μην αιχμαλωτίζει το ενδιαφέρον τους.

Κι επειδή αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, αλλά, μάλλον, θα χειροτερέψει και θα βλέπουμε ταινίες προορισμένες για το TikTok, φαίνεται πως έχουμε αφήσει πολύ πίσω μας τις μέρες της καλής θέασης, του καλού σινεμά. Ιδίως όταν οι περισσότεροι περιμένουν πια να βγουν οι ταινίες στις πλατφόρμες και η πλειοψηδία των ταινιών είναι ζημιογόνα.

Αξίζει πάντως να αναφερθεί πως υπάρχει και το αντίθετο παράδειγμα και το ανέφερε ο Μπεν Άφλεκ. «Έρχεται όμως το Adolescence και δεν κάνει καμία από αυτές τις μπούρδες και είναι φανταστικό». Άρα, μήπως το κοινό είναι όπως το μάθεις και δε θέλει από το κάθε Netflix να προσαρμοστεί σε αυτό, αλλά να το παρασύρει έξω από το doomscrolling και τη διαρκή διάσπαση προσοχής που προκαλεί ο αλγόριθμος;