Γιατί τόσο κράξιμο στο Stranger Things;
Εποχές Game of Thrones ξαναζούμε με την τελευταία σεζόν του Stranger Things. Αυτή τη φορά, βέβαια, δεν είναι πανθομολογούμενο το κράξιμο, υπάρχουν αντίπαλα στρατόπεδα, αλλά και οι κεντρώοι, αυτοί που βρίσκουν αρκετά αρνητικά, μα δεν επιτρέπουν να τους χαλάσει κάτι την απόλαυση της θέασης της τελευταίας σεζόν.
Το δεύτερο μέρος της 5ης σεζόν, μια παρτίδα 3 επεισοδίων λίγο πριν το τελευταίο επεισόδιο, διάρκειας 2 και κάτι ωρών, που θα κυκλοφορήσει στο Netflix την 1η Ιανουαρίου, έχει προκαλέσει μεγάλη ενόχληση στους φανατικούς τηλεθεατές, που τα χώνουν αγρίως στους αδερφούς Ντάφερ και το καστ μέσα από κάθε πιθανό social medium.
Πρώτο μεγάλο debate, που έχει φέρει και το 7ο επεισόδιο να έχει τη χαμηλότερη βαθμολογία (5.4/10 στο IMDB), αφορά στη σκηνή του coming out του Γουίλ προς την υπόλοιπη ομάδα και παρέα, όπου τους είπε πως δεν του αρέσουν τα κορίτσια, χωρίς όμως να λέει ότι του αρέσουν τα αγόρια και πως του άρεσε ένα αγόρι που ήξερε ότι του αρέσουν τα κορίτσια και επέμενε να λέει πως είναι λιγάκι διαφορετικός. Αυτή η σκηνή είναι αναμφίβολα κακογραμμένη. Και δε μοιάζει να προσφέρει και τίποτα.
Υποτίθεται πως βιάζονται να πάνε κάπου όλοι τους και λένε του Γουίλ ότι σε 5 λεπτά πρέπει να φύγουν. Και ενώ βιάζονται, έχουν χρόνο να κάτσουν όλοι σαν ακροατήριο και να τον ακούνε να εξομολογείται τη σεξουαλικότητά του. Αυτή η σκηνή έχει μια αξία μόνο αν επιχειρήσει κάποιος να τη δει με τα μάτια της εποχής, των 80s.
Αλλά δεν έχει και καμία σχέση με αυτή την οπτική. Είναι εμφανές πως την ενσωμάτωσαν οι σεναριογράφοι για να ικανοποιήσουν και τον ηθοποιό, που έχει συνδεθεί με τον ρόλο και λόγω της δικής του σεξουαλικότητας ο Γουίλ πήρε αυτή την κατεύθυνση. Μοιάζει σαν μια προσωπική λύτρωση του Νόα Σναπς μέσω του Γουίλ. Κι υποτίθεται πως ήθελαν να δώσουν μια δυνατή σκηνή που να έχει φωνή στο σήμερα, να είναι σύγχρονη. Να μα συγχωρούν, μα όπως εξελίχθηκε η σκηνή, θα είχε κάποια αξία αν την ώρα που μιλούσε ο Γουίλ σηκώνονταν όλοι και του έλεγαν «Και γι’ αυτό μας καθυστέρησες; Για να μας πεις κάτι που ξέρουμε και που δεν αλλάζει τίποτα σε κανέναν μας, διότι who fuckin cares μωρέ Γουίλ…»
Δηλαδή θα έπρεπε να εμφανιστεί από κάπου ο Βέκνα και να του πει «θα έπρεπε να ήμουν πολύ χαζός για να θεωρώ πως αυτή είναι η αδυναμία σου και να σε ελέγχω μέσω αυτού».
Τα 3 αυτά επεισόδια, επίσης, δε δίνουν ιδιαίτερες απαντήσεις σε ερωτήματα που προέκυψαν από το πρώτο μισό, όπως στη σημασία της σπηλιάς ή στο τι σημασία έχει η 6η Νοεμβρίου για τον Βέκνα ώστε να άρπαξε τότε τον Γουίλ και πάλι ίδια ημέρα να θέλει να ενώσει την Άβυσσο με τον κανονικό κόσμο. Κι άλλα.
Αρκετά χωρίς λόγο και αιτία και η σκηνή της συζήτησης της Νάνσι με τον Τζόναθαν πάνω στο τραπέζι, όπου τελικά δε βουλιάζουν στο υγρό που πέφτει σωρηδόν, αλλά αυτό γίνεται στέρεο, μια επιφάνεια σαν έδαφος και τη σκαπουλάρουν.
Από την άλλη, όμως, το Stranger Things έχει καταφέρει περισσότερα από όσα κατάφερε το Game of Thrones, ακόμα ακόμα και το Avengers: Endgame, που κλήθηκαν να δώσουν τέλος σε μια ιστορία 10 ετών.
Κατ’ αρχάς, είναι απολαυστικές οι μικρές ομάδες που φτιάχνονται, όπως το ντουέτο Μαξ-Χόλι, με την Χόλι να κλέβει την παράσταση και να επιβεβαιώνει αυτό που ισχύει για τους υπόλοιπους στη σειρά: ως παιδιά ήταν καλύτεροι ηθοποιοί από ό,τι ως ενήλικες. Αλλά ποτέ δε βλέπαμε τo Stranger Things για τις ερμηνείες για να τις αποζητάμε τώρα.
Το βλέπαμε, ειδικά μετά ην 4η σεζόν, για την ψευδαίσθηση της ένωσης, της μεγάλης μάχης, της επιστροφής στην παιδικότητα και σε μια εποχή που μαζευόμασταν με φίλους και καθόμασταν μαζί απρόσκοπτοι, χωρίς να σκεφτόμαστε πως πρέπει να κοιμηθούμε νωρίς για να ξυπνήσουμε νωρίς, ακόμα κι αν αύριο είναι Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά.
Στην 5η σεζόν έχουμε τη Ρόμπιν, την Έρικα, τη Χόλι, τον Ντέρεκ στο πρώτο μισό, να βγαίνουν μπροστά και να παίρνουν τα ηνία και να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον και καλύτερες ατάκες από τους πρωταγωνιστές.
Μας κάνει κάπως μίζερο να καθόμαστε να εστιάζουμε τόσο πολύ στα 4-5 αρνητικά, όταν αυτά δεν είναι ικανά να χαλάσουν την απόλαυση. Δηλαδή δεν χειροκροτήσατε με τη σκηνή με τη μάνα του Μάικ και της Νάνσι και της Χόλι στο νοσοκομείο; Ή με τον Γουίλ που κατέλαβε τον Βέκνα και του έσπασε για λίγο τα πόδια; Αχάριστοι να μην είμαστε.
Εννοείται ότι με τόσα πολλά ανοιχτά μέτωπα, θα γίνουν αρκετές αβελτηρίες και θα χαθεί και κάπου η μπάλα. Όπως, περισσότερο αυτό, είναι πιθανό να ήθελαν να θολώσουν τα νερά αρκετά οι δημιουργοί της σειράς, για να μας εκπλήξουν με το τελευταίο επεισόδιο.
Σε κάθε περίπτωση, είναι τουλάχιστον βιαστικό να κρίνουμε μια σειρά και το φινάλε της, χωρίς να το έχουμε δει αυτό το φινάλε. Πολύ πιθανά, μετά το 8ο επεισόδιο, κάποια κομμάτια που τώρα μας ενοχλούν, να κλικάρουν και να αποκτήσουν άλλη αίσθηση και νόημα.
Γι’ αυτό, όπως θα έλεγε και ο Γιάννης Βογιατζής, συνιστούμε ψυχραιμία.