Πρέπει να είσαι αρκετά κομπλεξικός για να κράζεις το Stranger Things
Το Stranger Things τελείωσε. Είναι αυτό κάτι που πρέπει να απασχολεί τους πάντες; Όχι. Υπάρχει μια κατανόηση σε όσους εκνευρίζονται που πρέπει να βλέπουν αναρτήσεις και τοποθετήσεις γι’ αυτό; Ναι, υπάρχει. Αλλά αυτός είναι ο αλγόριθμος στα social media, αυτός είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε; Μέχρι εδώ όλα θεμιτά και κατανοητά. Αυτό που δε θα μπορέσω να καταλάβω, είναι γιατί έχουμε οι άνθρωποι την ανάγκη να χαλάσουμε τη χαρά, τη συγκίνηση, τη λύπη που νιώθει κάποιος όταν μια σειρά τελειώνει. Κι αυτό το απευθύνω και σε μένα, γιατί το χω κάνει πολλάκις στο παρελθόν κι είναι από τα στοιχεία μου που με εκνευρίζουν, ειδικά από τη στιγμή που βλέπω τώρα πώς είναι να το δέχομαι εγώ.
Ναι, ωραία, δε σου αρέσει το Stranger Things. Ή σου αρέσει και εκνευρίστηκες με τα όσα έγιναν στην τελευταία σεζόν και τα αρκετά plot holes, τις αρκετές αστοχίες του σεναρίου. Να, για παράδειγμα, εύλογα κάποιος θα πει «τόσα επεισόδια βλέπαμε τους Demogorgon, τα σκυλιά της κολάσεως του Upside Down και στην τελική μάχη δεν εμφανίστηκε ούτε ένας». Μήπως επειδή ο Γουίλ και η El είχαν καταλάβει το μυαλό του Βέκνα τις κρίσιμες στιγμές, δεν πρόλαβε να τους καλέσει; Μήπως κι ο Mind Flayer, εφόσον υπάρχει συλλογική νόηση, μπλόκαρε;
Διαβάστε ακόμη: Ως και 9 εκατομμύρια ο μισθός των ηθοποιών του Stranger Things στην 5η σεζόν
Σίγουρα, οι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί που έκαναν τόσα table reads, θα έχουν μια λογική απάντηση. Πιθανότατα δε θα τη δώσουν ποτέ, αλλά θα υπάρχει, δε γίνεται.
Τέλος πάντων, δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι πως το Stranger Things μας διεμβόλισε συναισθηματικά με το φινάλε του. Όχι μόνο γιατί ήταν το επιστέγασμα 9 ετών και επενδύσαμε τόσο χρόνο και συναίσθημα στους χαρακτήρες. Αλλά και γιατί έφερε στην επιφάνεια μια αλήθεια για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τα σκατά ενώνουν τους ανθρώπους τόσο ισχυρά, ώστε όταν τα έχουν ξεπεράσει, δυσκολεύονται να προχωρήσουν συναισθηματικά και θέλουν να βρουν μια νέα πρόκληση, να πέσουν σε νέα σκατά μαζί με τους ίδιους ανθρώπους. Είναι ο ίδιος λόγος που δεν ξεπερνά κανείς τον πόλεμο. Που οι άντρες δε σταματούν να μιλάνε για τη θητεία τους. Που ο Φρόντο στο Lord of The Rings δε μπόρεσε να ζήσει.
«Πώς συνεχίζεις να ζεις, όταν κατανοείς πως δεν υπάρχει επιστροφή;», διερωτάται ο Φρόντο στον μονόλογό του στο Χόμπιτον κάμποσα χρόνια μετά την επιστροφή. Ένας σπουδαίος στόχος σε απορροφά τόσο που ενώ θες να τον πετύχεις, αρχίζεις να μη θες, γιατί αν τον πετύχεις, αυτό σημαίνει ότι θα διαλύσει η συντροφιά του δικού σου δαχτυλιδιού.
Αυτό λοιπόν, η σκηνή στην ταράτσα με του Στιβ, Ρόμπιν, Νάνσι και Τζόναθαν, η σκηνή στο υπόγειο με τους Μάικ, Γουίλ, Τζάστιν, Λούκας και Μαξ, είναι η αποτύπωση της ζωής: ο καθένας μας ακολουθεί το μονοπάτι του και αυτό κάποια στιγμή μας οδηγεί μακριά από τους κολλητούς μας, τους φίλους, τους ανθρώπους που μας ένωσε κάτι σπουδαίο.
View this post on Instagram
Όλο αυτό πώς να μετρηθεί με τη λογική; Μετριέται ένα παραμύθι με τη λογική; Όχι. Κι όμως, ειδικά για το δεύτερο μέρος της 5ης σεζόν, μα και για το τελευταίο επεισόδιο, θέλουν να αντιτάξουν τη λογική στο συναίσθημα. Όχι μόνο μέσα τους, αλλά και σε όσους από εμάς το απολαύσαμε.
Όχι, δεν το τσαλακώνει τίποτα αυτό που μου άφησε το Stranger Things. Τα δάκρυα που έριξα στο φινάλε, δε θα μου τα στερήσει κανείς. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί αυτός που επιχειρεί να το κάνει, δεν το κάνει για άλλο λόγο παρά για να «πουλήσει» την ευφυΐα του και να υποτιμήσει να μας πει «βρε κουτοί πώς σας αρέσει αυτό που έγινε έτσι κι έτσι κι όχι έτσι κι έτσι; Εγώ ξέρω καλύτερα κι είμαι πιο έξυπνος». Στην πραγματικότητα, αυτό που λέει εκείνη τη στιγμή ένα τέτοιο άτομο, είναι ότι ζηλεύει που δεν ανήκει σε αυτή τη συναισθηματική ένωση όσων αγαπήσαμε το Stranger Things ως το τέλος και θέλει να ανήκει έστω και διά του rage bait.
Συμπαθάτε με, μα θα αγκαλιάσω και θα προσφέρω φροντίδα σε ένα τέτοιο άτομο που δεν έχει την ψυχή του ανοιχτή για να νιώσει την ουσία του Stranger Things, παρότι καθαρότατη, εμφανέστατη.
Οι χειρότεροι είναι οι απογοητευμένοι από το φινάλε, αυτοί που νιώθουν ότι επειδή ήταν φανατικοί, έχουν το entitlement να ικανοποιήσει τους ίδιους η σειρά. Τους ενόχλησαν τα σεναριακά κενά, οι σκηνές fillers, ότι κράτησε η μάχη με τον Βέκνα τόσο λίγο. Δηλαδή στις προηγούμενες σεζόν που ήσασταν; Τι από όλα αυτά που ενόχλησαν τώρα, στην 5η σεζόν, δεν υπήρχε στην 4η και την 3η; Όχι, το Stranger Things αν σας απογοήτευσε, θα έπρεπε να σας έχει απογοητεύσει 2 σεζόν πίσω.
Δεν ήταν και δεν είναι το ζήτημα να αρέσει σε όλους. Αλλά να μη γίνεται υπαγόρευση του συναισθήματος της μίας πλευράς στην άλλη. Δε θέλω με το ζόρι να νιώσει κάποιος το ίδιο με μένα. Θέλω να με αφήσει να ζήσω αυτό που μου βγαίνει, χωρίς να επιχειρεί να το δηλητηριάσει. Κι ούτε, φυσικά, θέλω να αποδεχθεί το πόσο καλή σειρά είναι το Stranger Things. Δεν είναι. Όχι τόσο όσο το νιώθω. Είχε, σίγουρα, κι ατέλειες. Ούτε εμένα μου φάνηκε αναγκαία η σκηνή με το coming out του Γουίλ σε αυτό το σημείο, με αυτόν τον τρόπο. Και σε άλλους δε θα άρεσε κάτι άλλο. Αυτό δε μας εμπόδισε να κλάψουμε με το φινάλε. Δε μας καθιστά ανώτερους αυτό. Μας καθιστά όμως «ανώτερους» ότι δε μπήκαμε στη διαδικασία να χαλάσουμε το συναίσθημα των άλλων. Και το τέλος της ημέρας, ποιος σας κάλεσε στο πάρτι;
Όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτά είναι δούναι και λαβείν, επιστρέφουν πάντα οι προθέσεις!