Η Πιο Υπέροχη Χειρότερη Του Κόσμου: Μια παράσταση που μας έκανε να πούμε «Επιτέλους»

Αν υπάρχει ένα παράπονο από το ελληνικό θέατρο, είναι η επιμονή σε έργα που έχουν «περπατήσει χιλιόμετρα» στο σανίδι και, όσες εκδοχές τους κι αν δούμε, δεν έχουν κάτι νέο να δώσουν. Θέλουμε τη φρέσκια ματιά των δημιουργών και τέτοια παίρνουμε από λίγους και συχνά αυτές δεν παίρνουν την προβολή που απαιτείται. Η Ειρήνη Φαναριώτη είναι μία τρανή περίπτωση ηθοποιού-δημιουργού που φτιάχνει σύγχρονα έργα, δικά της, και η Φωτεινή Αθερίδου είναι η έτερη. Για τη δεύτερη θα μιλήσουμε εδώ, καθότι δική της σε επίπεδο σεναρίου είναι η παράσταση «Η Πιο Υπέροχη Χειρότερη Του Κόσμου», στην οποία παίζει μαζί με τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλλη και τον Μιχάλη Τιτόπουλο, με τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο να σκηνοθετεί.

Και γιατί θα μιλήσουμε για όλους αυτούς; Γιατί είναι μια παράσταση-αριστούργημα σε όλα της τα επίπεδα. Στη διαχείριση του χώρου, στα props που χρησιμοποιούνται, στην κίνηση, στις ερμηνείες, στο σενάριο.

Με τον ιδιαίτερο λόγο που έχει στα σενάριά της, πάντοτε με γερές γέφυρες επικοινωνίας με τον αποδέκτη, η Φωτεινή Αθερίδου μοιάζει να εκφράζει μέσω της Χειλά-Φαμέλλη, που έχει τον κεντρικό ρόλο της Αγάπης, προσωπικές της ανησυχίες, αγωνίες, που σχετίζονται με την περίοδο από τότε που γέννησε το πρώτο της παιδί μέχρι και τώρα.

Στην παράσταση βλέπουμε την ιστορία της Αγάπης, λοιπόν. Ξεκινώντας από ένα δωμάτιο νοσοκομείου, όπου μια νοσοκόμα κι ένας γιατρός της αφαιρούν κάτι μαύρα σαν σπυράκια, η Αγάπη ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της, αυτά τα 33 χρόνια που ζει, από τη γέννηση της μέχρι τη γέννηση του παιδιού της και την προσπάθειά της να γίνει ηθοποιός, να πετύχει και να αφήσει πίσω της τα τραύματα του παρελθόντος. Ποια είναι αυτά; Ότι ποτέ δεν ένιωσε αρκετή. Δύο φορές σύντροφός της έκανε κάτι με κολλητή της φίλη, σε δύο διαφορετικές περιόδους της ζωής της, ο πατέρας της, αν και την αγαπούσε, είχε παραδοθεί στον πολυγαμικό του χαρακτήρα, η μάνα της ήταν κλασική επικριτική μαμά που δημιουργούσε ενοχές στο παιδί της για να μη φύγει από κοντά της και κάτι μέσα της την «πριόνιζε», κάθε φορά που ήταν να νιώσει καλά με τον εαυτό της.

3 ηθοποιοί πάνω στη σκηνή, με όπλο τους το σώμα τους και λίγα props, χωρίς κάτι το εντυπωσιακό σε σκηνικό, παράγουν θέατρο, παράγουν κωμωδία, η οποία έρχεται στο φινάλε να ανατραπεί και να προσγειωθεί στην πραγματικότητα της ζωής. Ποτέ καμία ζωή δεν είναι μόνο δράμα, ποτέ καμία ζωή δεν είναι μόνο γέλιο. Είτε τη βλέπεις είτε τη ζεις.

Δεν κρατάει πάνω από 70-75 λεπτά η παράσταση και είναι μια ανελέητη κωμωδία, όχι όμως από αυτές που σε κάνουν μόνο να γελάς και στο τέλος αναρωτιέσαι αν υπήρξε πλοκή. Όχι ότι έχουν κάτι κακό, το γέλιο δεν έκανε ποτέ κακό. Είναι σπουδαία η γραφή της Αθερίδου γιατί έχει αυτόν τον διπλό χαρακτήρα. Και ουσία αφήγησης και το γέλιο ως όχημα για να πάει αυτή η ουσία από τους ηθοποιούς στον θεατή ατόφια.

Κάτι άλλο που δεν είναι δεδομένο, αφορά τη σύνδεση του έργου με τους ηθοποιούς σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τους επιτρέψει να βγάλουν όλο τους το ταλέντο. Ως θεατής, ένιωσα ότι και οι 3 ηθοποιοί θα έχουν στα highlights τους τις ερμηνείες τους σε αυτή την παράσταση, ότι περπάτησαν περιοχές που δεν είχαν περπατήσει ξανά.

Αν μπορώ να συνοψίσω τη δύναμη της παράστασης, είναι ότι μπόρεσε να μεταδώσει σε μένα, έναν άντρα, γυναικεία βάσανα και αγωνίες και να τους αφαιρέσει τον χαρακτήρα φύλου, να τα κάνει κοινά ανθρώπινα ζητήματα, όχι μόνο γυναικεία.

Είναι αναπόφευκτο να μη γοητευτείς από τη γραφή της Αθερίδου, εδώ αυτό είναι εκθετικά πιο έντονο, γιατί με τη σκηνοθεσία του Αλειφερόπουλου και τους έτερους 2 ηθοποιούς, το αποτέλεσμα είναι… τούρμπο.

Και, επιτέλους, πραγματικά καλή κωμωδία. Τέτοια που σε κάνει να ευγνωμονείς το θέατρο συνολικά ως θεσμό και φιλοσοφία, που ποτέ δε φίμωσε την κωμωδία, που δεν έγινε δήθεν. Στην παράσταση ακούγονται αρκετές βρισιές, τοποθετημένες όμως με τέτοιο τρόπο ώστε αν δεν υπήρχαν, θα έχανε μπόλικη δύναμη η αφήγηση.

Για αυτά και ακόμα περισσότερα, που δε βρίσκουν λέξεις για να εκφραστούν, δε μπορώ να σας δώσω να καταλάβετε πόσο κερδισμένοι θα βγείτε από την αίθουσα αφού θα έχετε δει αυτή την παράσταση.

* Η παράσταση «Η Πιο Υπέροχη Χειρότερη Του Κόσμου» παίζεται στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης, Πέμπτη (20:00), Παρασκευή-Σάββατο (21:00) και Κυριακή. Για εισιτήρια εδώ.