«Εγώ θα σας τα πω!»: Και μας τα είπαν, με στυλ και χιούμορ
Έξυπνη, αστεία και διασκεδαστική η επιθεώρηση των Χαλιώτη-Ευαγγελάτου που καυτηριάζει με χιούμορ την επικαιρότητα και σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος με καταπληκτικούς κωμικούς ηθοποιούς
Ως γνήσιο λαΐκό θέαμα με αποστολή την σάτιρα των πολιτικών προσώπων και της εξουσίας με χιούμορ, ειλικρίνεια και τόλμη, έχει γνωρίσει μεγάλες δόξες η επιθεώρηση στην Ελλάδα. Κι ας κακοφόρμισε περίπου τη δεκαετία του ’90 με ευτελή αστεία προσφέροντας σεξισμό με το τσουβάλι και φλερτάροντας κάποιες φορές περισσότερο με την γελοιότητα- ακόμα συμβαίνει. Είχε προλάβει να ζήσει μεγάλες δόξες για πολλές δεκαετίες. Αγαπήθηκε ως ζωντανό θέαμα, όσο λίγα. Το τίμησαν όλοι οι μεγάλοι παλιοί ηθοποιοί μας, όσοι θαυμάσαμε και στο ελληνικό σινεμά, από τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Ντίνο Ηλιόπουλο, μέχρι την Γεωργία Βασιλειάδου και βεβαίως τον Σωτήρη Μουστάκα και τον Στάθη Ψάλτη, που ήταν δύο καθ’ ομολογίαν πολυτάλαντοι κωμικοί ηθοποιοί που «έγραφαν» ζωντανά πάνω στη σκηνή πριν αναλωθούν στην βιντεοκασέτα. Ενώ για πολλούς το άκουσμα και μόνο της λέξης «επιθεώρηση» αυτομάτως φέρνει στο μυαλό την χρυσή εποχή του Ελεύθερου Θεάτρου, της Ελεύθερης Σκηνής και του Θεσσαλικού Θεάτρου που ανανέωσαν το είδος απ’ τη δεκαετία του ’70 και μετέπειτα και απ’ όπου ξεπήδησαν μερικοί από τους καλύτερους μας σύγχρονους ηθοποιούς αλλά και σκηνοθέτες.
Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» που υπογράφουν ο Δημήτρης Χαλιώτης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος (κείμενα), ο Θέμης Καραμουρατίδης (μουσική) και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (σκηνοθεσία) επιχειρεί την αναβίωση αυτού του παρεξηγημένου και δυσεύρετου πλέον είδους το οποίο, κάθε φορά που γίνονται έξυπνες, σπαρταριστές και καλοδουλεμένες παραγωγές όπως αυτή, παίρνει πίσω κάτι από την παλιά του δυναμική και λάμψη. Κι αν προσφέρεται η επικαιρότητα και το σύγχρονο ελληνικό κράτος για σάτιρα! Κι ας είμαστε στην εποχή του cancel, των social media και του political correctness, όπως εύστοχα και αρκετές φορές επισημαίνουν στο κείμενο τους οι Χαλιώτης-Ευαγγελάτος, οι οποίοι «κεντάνε» πάνω στο πνεύμα των καιρών μας: την woke αλλά και την αντι-woke «ατζέντα», τις αγωνίες του μέσου Έλληνα (τι χρώμα τιμολόγιο ρεύματος να επιλέξω σε μια χώρα με ούτως ή άλλως έχει πανάκριβη ενέργεια), την κοροΐδία των πολιτικών («δεν μπορείτε να έρχεστε στο νοσοκομείο να βλέπετε όποτε θέλετε γιατρό!» φωνάζει έξαλλος ο υπουργός Υγείας), την διαπλοκής των θεσμών («1400 σελίδες δικογραφίας τις διάβασα σε δύο ώρες!» λέει περήφανα η …αδέκαστη δικαστικός), τις παθογένειες του λαού (η ειδική αγνοιολόγος καλεσμένη τηλεοπτικής εκπομπής έχει βγάλει το πόρισμα της ότι μας βολεύει να ξεχνάμε), την ελαφριά επικαιρότητα (βλέπε Κίμπερλι-Αργυρός) όσο και την άλλη όψη της με το γεωπολιτικό υπονούμενο «γίναμε Αμερικανοί κατά …βάσεις», υπενθυμίζοντας μας με χιούμορ, εξυπνάδα και φαντασία την αποστολή της επιθεώρησης, να καυτηριάσει την εκάστοτε κυβέρνηση και εξουσία αλλά και να μας κάνει να κοιτάξουμε, ως λαός, τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω: από τα pass που μοιράζει η κυβέρνηση, τον ψηφιακό μετασχηματισμό («έχουμε σκεφτεί την επόμενη εφαρμογή» λέει ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, «να βλέπεις απ’ το κινητό σου ζωντανά το σπίτι σου που καίγεται!») και τα ντολμαδάκια σε αποδόμηση, μέχρι την επείγουσα ανάγκη της ελληνικής αστυνομίας να αλλάξει όνομα γιατί της έκλεψαν το ΕΛΑΣ αλλά και την ανάγκη να επιστρέψει η Μαντόνα για να επισκεφθεί τις υπόλοιπες εκκλησίες και να δώσει επικοινωνιακό κύρος στην κυβέρνηση μας. Την τιμητική τους έχουν ακόμα το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕ και βεβαίως οι πολιτικοί και τα κόμματα και εκ δεξιών και εξ αριστερών. Οι στίχοι των τραγουδιών εξυπηρετούν και ενισχύουν τη σάτιρα ενώ η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη, που την εκτελεί ζωντανά στη σκηνή τετραμελής ορχήστρα (Αντώνης Παλαμάρης, Κωστής Πυρένης, Βαγγέλης Οικονόμου, Δημήτρης Τσόλης), είναι «επιθεωρησιακή», με ψυχή και εμπνευσμένη, χορευτική όπου πρέπει για να στηθούν ωραίες και λιτές χορογραφίες, λαΐκή όπου χρειάζεται (βλέπε νούμερο Eurovision) και χτίζει γέφυρες ανάμεσα στα νούμερα καθορίζοντας ή ενισχύοντας τον ίδιο τον ρυθμό της παράστασης. Ταιριαστά τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού που λειτουργούν συμπληρωματικά στους χαρακτήρες και λειτουργικό το απλό σκηνικό με τις σκάλες και τα «χωρισμένα» διαμερίσματα-μπαλκόνια που έδωσε ελευθερία κινήσεων στους ηθοποιούς.
Τα κείμενα των δύο συγγραφέων, Χαλιώτη-Ευαγγελάτου, είναι σπιρτόζικα, αστεία, δουλεμένα λέξη-λέξη για να στήνουν κοφτερές ατάκες χωρίς να εκβιάζουν γέλιο ή να νοιώθεις ότι σε έλουσαν «κρυάδες». Κάθε μικρό σκετς είναι μια σπαρταριστή υποενότητα, το ένα διαδέχεται το άλλο αβίαστα και στήνεται συνολικά μια παράσταση με πολύ καλό ρυθμό που φρόντισε να της δώσει ο σκηνοθέτης της Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ο οποίος, με την μεγάλη εμπειρία του, της έδωσε και ένα μέτρο σε όλα χωρίς υπερβολές, που τιμά την έννοια του λαΐκού θεάματος. Είχε βέβαια, να δουλέψει και με μια πολύ καλή ομάδα ηθοποιών που φαίνεται καλοκουρδισμένη ως σύνολο-κανείς δεν ξεφύγει από το ύφος και το τέμπο-κάτι που απαιτεί ως είδος η επιθεώρηση, χωρίς αυτό να αποκλείει το ότι ο καθένας χωριστά λάμπει στο «κομμάτι» του. Ο Δημήτρης Πιατάς φέροντας όχι μόνο τις ποιότητες του εξαίρετου κωμικού αλλά και την πείρα του ηθοποιού που έχει θητεύσει στην παλιά καλή επιθεώρηση την εποχή της Ελεύθερης Σκηνής είναι απολαυστικός ως Θανάσης (με μπλούζα με τη φάτσα του Τραμπ) που φοβάται ότι «το έθνος, οι αξίες και τα γυναικόπαιδα κινδυνεύουν γιατί είναι στο έλεος της πολιτικής ορθότητας» αλλά και σε όλους τους επιμέρους συμπληρωματικούς του ρόλους. Η επίσης εξαιρετική Ελένη Κοκκίδου είναι σπαρταριστή και ως προδομένη θεατρόφιλη («ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να δω Τσέχωφ με κρινολίνο!», λέει) και ως περήφανη μάνα του gay γιου της που χαρίζει τα συνθήματα της στους αγώνες («Θέλω η φωνή μου να φτάσει στη Βουλή να δούνε πως οι πολύχρωμοι είμαστε πολλοί»).
Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι ξεκαρδιστικός ως Υπουργός Υγείας, ενώ η Μαρία Διακοπαναγιώτου μας έκανε να γελάσουμε με την ψυχή μας στο νούμερο της Eurovision που ήταν από τα πιο πετυχημένα. Σύρμω Κεκέ, Γιούλη Τσαγκαράκη, Αλέξης Βιδαλάκης, Θανάσης Ισιδώρου, επίσης, ήταν πολύ καλοί σε κάθε τους ρόλο, όπως και ο Ζερόμ Καλουτά και στις διάφορες στιγμές του (το homage στον «Βασιλιά των λιονταριών» μας έκλεψε την καρδιά) αλλά και ως κομπέρ, ο οποίος με μερικές φράσεις είχε βάλει εξαρχής το πλαίσιο, δίνοντας το σήμα της παράστασης. «Τα χάλια σας μπροστά σας θα σας φέρω, εντός πολιτικής και άλλης γραμμής (…) το φιλόδοξο, παράτολμο, παράδοξο εγχείρημα μας (…), η φρέσκια, ανανεωτική και ανατρεπτική επιθεώρηση της Ελλάδας 2.0.». Ήταν όντως όλα αυτά που υποσχέθηκε στην έναρξη η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω», και φιλόδοξη και φρέσκια και ανατρεπτική, ακολουθώντας τον επί της ουσίας χαρακτήρα της. Η επιθεώρηση δεν ήταν ποτέ το είδος που υπονοεί, που κρύβει κάτι πίσω από τις γραμμές και ανάμεσα στις λέξεις, ήταν πάντοτε το είδος που τα λέει «αντρίκεια, σταράτα, παντελονάτα…», όπως λέει και ο Θανάσης του Δημήτρη Πιατά. Εν ολίγοις, και μας τα είπε (είπαν) με στυλ και χιούμορ, και γελάσαμε.
ΧΑΙΛΑΙΤ: Το διασκεδαστικό νούμερο της Eurovision με την Μαρία Διακοπαναγιώτου να τραγουδάει… «Το νινί σε πάει τάπα».
ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ: Ένας ξεκαρδιστικός ως Υπουργός Υγείας με την ερμηνευτική «υπογραφή» του Δημήτρη Μακαλιά.
ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ …ΚΛΙΚ: Οι προδομένες θεατρόφιλες της Ελένης Κοκκίδου και της Σύρμως Κεκέ που δεν αντέχουν άλλη Αντιγόνη με ZARA και Ηλέκτρα με H&M.
ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑΜΕΙΟ: Χαλιώτης-Ευαγγελάτος «κεντάνε» πάνω στο πνεύμα των καιρών μας παραδίδοντας ένα έξυπνο και αστείο κείμενο που σκηνοθέτησε με ρυθμό και μέτρο ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και έντυσε με μουσική «ψυχή» ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος.
Info: 10/9 Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, 13/9 Δημοτικό Θέατρο «Αλέξης Μινωτής» – Αιγάλεω, 20/9 Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη» – Βριλήσσια
