Οι πιο ψαγμένες μουσικές είναι των «Gilmore Girls»

Γράφοντας ένα τέτοιο κείμενο, προκύπτει η ανάγκη να επισημανθεί η αυτονόητη πλην συχνά υποτιμημένη σημαντικότητα του σάουντρακ στο σινεμά και την τηλεόραση. Δεν πρόκειται για ένα εργαλείο ικανό να «διορθώσει» ή να αντισταθμίσει ένα κακό σενάριο, όταν όμως η πρώτη ύλη είναι ήδη άρτια, η μουσική μπορεί να απογειώσει τη συνολική εμπειρία θέασης, και άρα το αποτύπωμα που μένει μετά τους τίτλους τέλους. Πρόσφατο παράδειγμα το «Μάρτι Σουπρίμ» του Τζος Σάφντι, το οποίο ξεσήκωσε με τις μουσικές του ολόκληρες κινηματογραφικές αίθουσες, με μέλη του κοινού να αποχωρούν σιγοψιθυρίζοντας σύσσωμα το «Everybody Wants to Rule the World» των Tears for Fears – ανεξάρτητα από το αν αγαπήσαμε ή όχι την ταινία, ήταν μια προβολή στην οποία περάσαμε σίγουρα καλά.

Αντίστοιχα, είναι πολλές οι τηλεοπτικές παραγωγές που έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά στην επιλογή σάουντρακ («Mad Men», «The Sopranos» και αργότερα «The Bear» και «Beef»), σειρές που μεταχειρίζονται τη μουσική σαν συμπληρωματικό κομμάτι της αφήγησης και της ατμόσφαιρας. Υπάρχουν όμως και σειρές, όπως τα «One Tree Hill» και «The O.C.», για τις οποίες η μουσική είναι κάτι σαν πυρήνας – καθορίζει δηλαδή συγκεκριμένους χαρακτήρες που έχουν διαμορφωθεί με βάση τη σχέση τους με αυτήν (η Πέιτον Σόγιερ του πρώτου και ο Σεθ Κόεν του δεύτερου), ενώ ταυτόχρονα αποκτά δική της ζωή. Οι σειρές αυτές δεν περιορίζονται απλώς στην επιτυχημένη επιλογή και χρήση κομματιών, αλλά φέρνουν ένα ολόκληρο μουσικό σύμπαν σε κοινή τροχιά με την αφήγηση. Και η σειρά που το κατάφερε πιο πετυχημένα – και μας δίδαξε απαραίτητα μουσικά μαθήματα – είναι το «Gilmore Girls».

Το οικογενειακό καλτ κλάσικ, πλέον, των Έιμι Σέρμαν και Ντάνιελ Παλαντίνο προβλήθηκε στην αμερικανική τηλεόραση (και στο δικό μας STAR) από το 2000 ως το 2007 και κέρδισε νέες γενιές με την προσθήκη του στο Netflix, σημειώνοντας μάλιστα εντυπωσιακά νούμερα επαναλήψεων ανά χρήστη – οι φαν του επιστρέφουν σε αυτό ξανά και ξανά. Η σειρά συστήνει τις Λόρελαϊ και Ρόρι Γκίλμορ, μητέρα και κόρη, και τον μικρόκοσμό τους, το μυθοπλαστικό Σταρς Χόλοου, με τους εκκεντρικούς χαρακτήρες του. Αφετηρία της ιστορίας είναι η επανένωση των κοριτσιών με τους «παππούδες» της οικογένειας, Έμιλι και Ρίτσαρντ, και η πλοκή ακολουθεί τις μεταξύ τους σχέσεις ανά τις μέρες και ανά τα χρόνια. Πρόκειται, όπως φαντάζεστε, για μια σειρά αρκετά εύπεπτη και ευχάριστη (γι’ αυτό και έχει αποκτήσει comfort show στάτους), η οποία σχεδόν αγγίζει τα όρια του γλυκανάλατου. Προκύπτει λοιπόν ως αντίθεση, το πόσο μη γλυκανάλατο και πληθωρικό είναι το μουσικό σύμπαν της, ένα σύμπαν τόσο συνεπώς ζωντανό που καθιστά το «Gilmore Girls» ταυτόχρονα μέινστριμ και ποπ, και εναλλακτικό και ροκ.

Ροκ ποιότητες

Η σειρά καθιερώνεται ως ροκ από νωρίς (αν όχι από το πρώτο κιόλας επεισόδιο το οποίο μας συστήνει την Λόρελαϊ με το «There She Goes» των βρετανών La’s), με συνεχείς αναφορές στον Ντέιβιντ Μπόουι, τους R.E.M., την PJ Harvey, τους Pavement και τους Smashing Pumpkins. Όμως τα «Gilmore Girls» το πάνε σύντομα και ένα βήμα παραπέρα, στα μετα-είδη της ροκ. Ακούμε την Λόρελαϊ να ακούει τους ποστ πανκ The B-52s, την βλέπουμε μαζί με την Ρόρι να φτιάχνουν έναν χιονάνθρωπο-Μπγιόρκ, ο Τζες προσκαλεί την Ρόρι σε ραντεβού με εισιτήρια των The Distillers, ενώ αργότερα θα τον δούμε να φοράει και μπλούζα τους – γιατί continuity.

Επίσης, το αμφιλεγόμενο (αλλά αγαπημένο) αγόρι της Ρόρι διαβάζει το περιοδικό Punk Planet, η κολλητή της, Λέιν (στην οποία αξίζει δική της ενότητα και θα τη βρείτε παρακάτω), λατρεύει το βρετανικό zine MOJO και η ίδια Γκίλμορ διαβάζει το νεοϋορκέζικο The Big Takeover της indie-punk περσόνας Τζακ Ράμπιντ. Από το σάουντρακ μέχρι τη λογοτεχνία και τα προπς (όργανα, βινίλια, band t-shirts και μεμοραμπίλια όπως το δερμάτινο του Τζο Στραμερ που φτάνει στα χέρια της Λόρελαϊ), η καρδιά της σειράς βαράει σε (ποστ) ροκ μπιτς.

Μουσικές εμφανίσεις

Αν έπρεπε να ταυτίσουμε το «Gilmore Girls» με ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν αναμφίβολα το «Where You Lead» της Κάρολ Κινγκ, το οποίο συνοδεύει τους εισαγωγικούς τίτλους ενός ίντρο που δε βιαζόμαστε να σκιπάρουμε (εκ των ελάχιστων πια). Μάλιστα, η κυρία Κινγκ πρότεινε να ξαναηχογραφήσει το τραγούδι του 1970 για χάρη της σειράς, αυτήν τη φορά σε μορφή ντουέτου και, εντελώς συμβολικά, μαζί με την κόρη της, όπως και έγινε. Όμως η φωνή της δεν είναι η μοναδική που ακούμε να τραγουδά σε κάθε επεισόδιο. Το Σταρς Χόλοου έχει τον ολοδικό του τροβαδούρο, τον οποίο υποδύεται ο Γκραντ Λι Φίλιπς των Grand Lee Bufallo, της 90s μπάντας που έγινε γνωστή με το αισθησιακό «Fuzzy». Μαζί του, άλλες πόσες πασίγνωστες φυσιογνωμίες του χώρου έρχονται να κάνουν τις guest εμφανίσεις τους.

Σε ένα από τα ωραιότερα τηλεοπτικά girls night out, η Λόρελαϊ πηγαίνει με την Ρόρι τις σχολικές της φίλες σε συναυλία των The Bangles, της αποκλειστικά γυναικείας ποπ μπάντας του ’80 που βλέπουμε να παίζει live για χάρη του 13^ου επεισοδίου της πρώτης σεζόν. Άλλο ένα αξιομνημόνευτο gig είναι αυτό της τέταρτης σεζόν (17^ο επεισόδιο), με τους indie εναλλακτικούς The Shins να παίζουν ζωντανά στο μπαρ της Φλόριντα που έχει βγει η Ρόρι με την συμφοιτήτριά και φίλη της, Πάρις. Και τέλος, για τους δυνατούς φαν της εναλλακτικής ροκ, το «Gilmore Girls» επιφυλάσσει άψογες εκπλήξεις με διακριτικές εμφανίσεις μουσικών «τεράτων»: φευγαλέα βλέπουμε τους Κιμ Γκόρντον και Θράστον Μουρ των Sonic Youth αλλά και τον μπασίστα των Yo La Tengo, Τζέιμς ΜακΝιού – δεν αποκαλύπτουμε επεισόδια για να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά αν είστε νέοι στον κόσμο των Γκίλμορ.

Λέιν Κιμ και Χεπ Έλιεν

Και φτάνουμε σε ένα από τα χάιλαϊτ της σειράς: την απελευθέρωση της Λέιν Κιμ, του πιο σκληροπυρηνικού μουσικόφιλου τηλεοπτικού χαρακτήρα, η οποία πηγαίνει κόντρα στην καταπίεση της μητέρας της αγοράζοντας από παιδί CD και μουσικά περιοδικά στα κρυφά, μαθαίνει μόνη της ντραμς, μέχρι που σχηματίζει τη δική της μπάντα, τους Χεπ Έλιεν. Μέλος αυτής γίνεται σε δεύτερη φάση και ο Γκιλ, τον οποίο υποδύεται ο βετεράνος χεβιμεταλάς Σεμπάστιαν Μπαχ των Skid Row. Οι Χεπ Έλιεν ξεκινούν παίζοντας διασκευές, από The Clash μέχρι Radiohead, μέχρι που βγάζουν τα δικά τους πρωτότυπα (και στ’ αλήθεια ωραία) κομμάτια.

Μέσω της μυθοπλαστικής μπάντας, η σειρά κλείνει το μάτι και στο σινεμά, αναφέροντας άμεσα και έμμεσα δυο από τα ωραιότερα μουσικά ντοκιμαντέρ που έχουμε δει ποτέ. Στο πρώτο τους ραντεβού, η Λέιν και ο φρόντμαν των Χεπ Έλιαν βλέπουν σε DVD το «Stop Making Sense» (1984) του Τζόναθαν Ντεμί για τους Talking Heads («David Bryne is a beast», όπως λέει και ο Ζακ). Φτάνοντας στο 10^ο επεισόδιο της έκτης και τελευταίας σεζόν, η σειρά κλείνει το μάτι στο «Dig!» (2004) της Όντι Τίμονερ, ένα ντοκιμαντέρ για την κόντρα των The Brian Jonestown Massacre και των Dandy Warhols. Οι Χεπ Έλιεν, λειτουργούν τελικά ως ο τέλειος μουσικός «αγωγός» των Παλαντίνο, επισφραγίζοντας πως το «Gilmore Girls» δεν είναι απλώς μια σειρά που αντέχει στον χρόνο προσφέροντας comfort ψυχαγωγία, αλλά δίνει πρόσβαση σε έναν απολαυστικό και ψαγμένο ροκ μικρόκοσμο.