Μαρία Κουτσουρλή: «Το παρελθόν είναι μεγάλη παγίδα του παρόντος και του μέλλοντος»
Τη μάθαμε μέσα από τις εμφανίσεις της στον Σταυρό του Νότου πέρσι και φέτος επέστρεψε εκεί με το πρώτο της live στο τέλος Οκτωβρίου. Ο κόσμος τη στήριξε, δείχνει να εμπνέεται από τη μεταδοτικότητά της και γι’ αυτό θα την ξαναδούμε στη σκηνή του Spiti art Bar στις 21 Νοεμβρίου. Μέχρι τότε, απόλαυσε τη συνέντευξή της μέσα από την οποία θα μάθεις κάποια πράγματα για το πώς διαμορφώνεται ο ψυχισμός της σε μουσικό επίπεδο.
– Ποιες είναι οι πρώτες μελωδίες, τα πρώτα ακούσματα που θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία;
Θυμάμαι να παίζουμε μουσική στο σπίτι, χωρίς να υπάρχει απαραίτητα αφορμή. Η μουσική ήταν πάντα κάπως εκεί, στα κυριακάτικα τραπέζια. Λαϊκή μουσική, ραδιόφωνο και η συλλογή βινυλίων του πατέρα μου με επιλογές όπως Αλεξίου, Πρωτοψάλτη, Κραουνάκης, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Πάριος. Μεγάλωσα με τραγούδια που είχαν ψυχή και λόγο ύπαρξης.
– Με τι μουσικές έχεις ταυτίσει τους γονείς σου και παππού/γιαγιά;
Η μαμά μου άκουγε κυρίως ελληνικές μπαλάντες, μουσικές που είχαν μια πιο αισιόδοξη ματιά και αρκετό γλέντι, άλλωστε είναι λάτρης των παραδοσιακών χορών. Ο μπαμπάς, πιο λαϊκός τύπος, έβαζε Καζαντζίδη, Νταλάρα, τραγούδια που είχαν ιστορία. Οι παππούδες μου ήταν πιο δημοτικοί, με πανηγύρια. Κι εγώ κάπου στη μέση, να αγαπώ όλες αυτές τις εκφράσεις της ίδιας ψυχής.
– Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή και σε τύφλωσαν τα φώτα;
Ναι, και θυμάμαι κυρίως τη σιωπή λίγο πριν. Αυτή τη μικρή στιγμή που συνειδητοποιείς πως ό,τι πρόκειται να γίνει, δεν έχει επιστροφή. Είχα τρομερό άγχος, αλλά μόλις άκουσα την πρώτη νότα, ένιωσα μια ζεστασιά και κάπως η ροή και η εξέλιξη ήρθαν από μόνα τους.
– Λες στην αρχή ενός τραγουδιού σου ότι «Δεν έρχονται όλα στη ζωή όπως τα θέλουμε». Είναι αυτή η πιο σκληρή αλήθεια που έμαθες;
Νομίζω ναι. Αλλά είναι και η πιο λυτρωτική. Γιατί όταν το αποδεχτείς, σταματάς να παλεύεις με το «πρέπει» και αρχίζεις να συνεργάζεσαι με τη ζωή. Έμαθα πως δεν είναι όλα στα χέρια μας, αλλά μπορούμε πάντα να διαλέγουμε τη στάση μας απέναντι σε ό,τι έρχεται.
– Τι είναι αυτό που μπορεί να ζωντανέψει τον ρομαντισμό σου στην καθημερινότητα;
Μια μικρή χειρονομία, ένα ειλικρινές βλέμμα, μια κουβέντα που ειπώθηκε με ψυχή, μια βόλτα νωρίς το πρωί, μια μυρωδιά φρεσκοκομμένου καφέ. Ρομαντισμός για μένα είναι η προσοχή στα απλά πράγματα.
– Σε αυτή την περίοδο της ζωής σου, τι τροφοδοτεί την ψυχή σου;
Η δημιουργία και η αίσθηση πως ό,τι κάνω έχει έναν σκοπό, μια συνέχεια. Ο έρωτας, οι φίλοι, η φύση, η άσκηση, όλα με βοηθούν να μένω παρούσα, να θυμάμαι ποια είμαι.
– Πόσο εύκολο είναι να χωριστείς από το εγώ και να φτάσεις στο εμείς;
Καθόλου εύκολο, αλλά απαραίτητο. Χρειάζεται αυτογνωσία και εμπιστοσύνη. Το «εγώ» είναι απαραίτητο για να υπάρξεις, αλλά το «εμείς» είναι αυτό που σε μεγαλώνει και σε βοηθάει να γνωρίζεις πτυχές σου να εξελίσσεσαι και να δημιουργείς στιγμές που σε μετακινούν από την ασφάλεια σου.
– Υπάρχει η ευτυχία, Μαρία;
Νομίζω υπάρχει σε στιγμές. Δεν είναι μόνιμη κατάσταση, αλλά μικρές εκλάμψεις πληρότητας. Όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, όταν γελάς αληθινά, όταν είσαι παρών, εκεί είναι η ευτυχία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
– Η ζωή σου ως τώρα είναι προϊόν πλάνου ή αποτέλεσμα μιας άφεσης στο αυθόρμητο και το τυχαίο;
Είναι ένα μείγμα. Έχω πλάνο, γιατί μου αρέσει να ξέρω πού κατευθύνομαι, αλλά αφήνω χώρο και για το απρόοπτο. Ό,τι όμορφο έχει έρθει, δεν το είχα προγραμματίσει, ήρθε γιατί ήμουν ανοιχτή να γνωρίσω, να μοιραστώ και να συνδεθώ με ανθρώπους και στιγμές.
– Όταν ονειροπολείς, τι φαντάζεσαι;
Φαντάζομαι σκηνές, ταξίδια, φως. Να τραγουδώ σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει και να νιώθω ότι ο κόσμος τραγουδά μαζί μου. Αλλά ονειρεύομαι και ηρεμία, ανθρώπους που αγαπώ, απλή καθημερινότητα που έχει ουσία.
– Τι σε τρομάζει; Ποιος είναι ο πιο μεγάλος σου φόβος;
Να χάσω την πίστη μου. Όχι τη θρησκευτική, αλλά αυτή τη μικρή φωνή μέσα μου που μου λέει πως όλα έχουν λόγο. Όταν τη χάνω, χάνω και τον προσανατολισμό μου.
– Αν είχες να επιλέξεις, τι θα προτιμούσες: να ξεχνάς πιο εύκολα ή να μην ξεχνάς ποτέ τίποτα;
Νομίζω να ξεχνάω πιο εύκολα. Η μνήμη είναι όμορφη, αλλά αν την κουβαλάς συνέχεια βαραίνει. Χρειάζεται να ξεχνάς, για να κάνεις χώρο σε ό,τι έρχεται. Το παρελθόν είναι μεγάλη παγίδα του παρόντος και του μέλλοντος. Όσο επιμένεις να θες να ζεις με το «παλιό» δεν επιτρέπεις να είσαι παρών στο σήμερα και να ονειρεύεσαι ελεύθερα το αύριο.