Επιλέξαμε τους καλύτερους δίσκους του 2026 (μέχρι στιγμής)
Η συντακτική ομάδα του Exodos και του ΚΛΙΚ ξεχώρισε όσα παίζουν στα ακουστικά της non-stop από τις νέες κυκλοφορίες του 2026.
Περιεχόμενα
Οι αγαπημένοι δίσκοι του Κώστα Μορφίρη
1. Zach Bryan, «With Heaven on Top»
Ο Zach Bryan επιστρέφει με το πληθωρικό «With Heaven on Top», ισορροπώντας ανάμεσα σε μια πληθωρική παραγωγή προδιαγραφών σταδίου και μια λιτή, ακουστική εκδοχή των ίδιων κομματιών. Με 25 τραγούδια που ξεπερνούν σε διάρκεια τις δύο ώρες, ο δίσκος επιβεβαιώνει την αστείρευτη δημιουργικότητα και την αφοπλιστική αυθεντικότητα του καλλιτέχνη.
2. Apparat, «A Hum of Maybe»
Με το «A Hum of Maybe», ο Sascha Ring καταγράφει μια πορεία δημιουργικής λύτρωσης μετά από μια μακρά περίοδο εσωτερικής αναζήτησης. Συνδυάζοντας την οικειότητα με την ένταση, μετατρέπει τους προβληματισμούς του σε μια ατμοσφαιρική εμπειρία που αναζητά χαραμάδες ελπίδας μέσα στην αβεβαιότητα της εποχής μας.
3. Boards of Canada, «Inferno»
Το «Inferno» των Boards of Canada αποκαλύφθηκε μέσα από ένα πέπλο μυστηρίου, και έγινε δεκτό με πολύ κακές και πολύ καλές κριτικές. Ο δίσκος προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία, όπου τα μοντέρνα ηχοτοπία συναντούν την αινιγματική και νοσταλγική ταυτότητα που καθιέρωσε το σχήμα από τη Σκωτία. Προσωπικά, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό.
4. Gorillaz, «The Mountain»
Οκ, το «The Mountain» των Gorillaz δεν είναι ο καλύτερος τους δισκος αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του Albarn πάνω στην απώλεια και την υπέρβαση, με έντονο το άρωμα της ινδικής μουσικής παράδοσης. Μέσα από ετερόκλητες και τολμηρές συνεργασίες, το πένθος μετουσιώνεται σε μια φιλόδοξη, πολυπολιτισμική και ψυχεδελική γιορτή της ζωής, αποφεύγοντας κάθε ίχνος επιτήδευσης.
5. Ratboys, «Singin’ to an Empty Chair»
Στο «Singin’ to an Empty Chair», οι Ratboys διευρύνουν τους ορίζοντες του ήχου τους, προσφέροντας μια βαθιά ατμοσφαιρική εμπειρία. Με την ευάλωτη ερμηνεία της Julia Steiner και μια νέα εκφραστική ελευθερία, το συγκρότημα προσκαλεί τον ακροατή σε μια ειλικρινή, σχεδόν εξομολογητική επικοινωνία.
6. Neurosis, «An Undying Love for a Burning World»
Μετά από μια δεκαετία σιωπής και την οριστική απομάκρυνση του Scott Kelly, οι Neurosis αναγεννιούνται με τον Aaron Turner στα φωνητικά. Το νέο τους άλμπουμ αποτελεί μια ζωτική επανεκκίνηση, εγκαινιάζοντας ένα δυναμικό και απόλυτα ανανεωμένο δεύτερο κεφάλαιο στην ιστορία της εμβληματικής metal μπάντας.
7. Placid Angles, «Canada»
Ο John Beltran επιστρέφει ως Placid Angles με το «Canada», έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο που κινείται με άνεση ανάμεσα στην techno, την ambient και την deep house. Το άλμπουμ συμπυκνώνει τρεις δεκαετίες μουσικής εξέλιξης, προσφέροντας μια ελεύθερη και ονειρική ακουστική διαδρομή.
8. Black Beach, «Mail Thief»
Οι Black Beach δημιουργούν έναν σκοτεινό, post-punk ήχο ποτισμένο με βιομηχανική τραχύτητα. Αντλώντας έμπνευση από το noise rock, συνδυάζουν αιχμηρές κιθάρες με vintage αισθητική, δημιουργώντας μια υποβλητική ατμόσφαιρα γεμάτη ελεγχόμενη ένταση που μαγνητίζει τον ακροατή. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν δίσκο από γενικότερα βαρετό μουσικά 2026, θα ήταν αυτός,
9. Hot Face, «Automated Response»
Οι Hot Face παραδίδουν ένα ωμό garage-punk ντεμπούτο που ξεχειλίζει από ενέργεια και art-punk αναφορές. Χωρίς περιττούς πειραματισμούς, προσφέρουν σύντομα, εθιστικά κομμάτια που αποδεικνύουν πως το καθαρό punk rock παραμένει αφοπλιστικά άμεσο και επίκαιρο. Με βάση το πρώτο δείγμα είναι μια από τις ελπίδες για το μέλλον της σκηνής.
10. Mitski, «Nothing’s About to Happen to Me»
Στο «Nothing’s About to Happen to Me», η Mitski υπογράφει τον πιο ώριμο δίσκο της, παντρεύοντας την ποπ ευφυΐα με folk στοιχεία και θεατρικές αναφορές. Το αποτέλεσμα είναι μια συγκλονιστική αφήγηση που αποτυπώνει αριστοτεχνικά την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων και της σύγχρονης ύπαρξης.
Οι αγαπημένοι δίσκοι της Ειρήνης Νικολακάκη
1. Slayyyter, «Worst Girl in America»
Το άλμπουμ της χρονιάς. Τα pop girlies έχουν κάνει ένα δυναμικό comeback τα τελευταία χρόνια και, μετά το brat summer (που κράτησε σχεδόν μια διετία και ακόμα να το ξεπεράσουμε), είναι η σειρά της Slayyyter . Το «DANCE…» είναι ξεκάθαρα ένα από τα καλύτερα pop τραγούδια του 21ου αιώνα και ΚΑΝΕΙΣ δεν πρόκειται να μου αλλάξει γνώμη.
2. All Them Witches, «House Of Mirrors»
Πιο ώριμη, πιο witchy, πιο americana, αλλά και ανανεωμένη. Σε δέκα μόλις τραγούδια, η μπάντα από το Νάσβιλ αποδεικνύει πως μπορεί να εξελιχθεί, δημιουργώντας έναν μοντέρνο rock δίσκο που δεν υποπίπτει σε κλισέ του είδους για να σου κρατήσει το ενδιαφέρον.
3. Nine Inch Nails & Boyz Noize, «Nine Inch Noize»
Τα μοναδικά Fomo που έχω πλέον είναι τα συναυλιακά. Και το μεγαλύτερο για φέτος ήταν η σαρωτική εμφάνιση των Nine Inch Noize στο Coachella. Ακόμα κλαίω βλέποντας βίντεο από το live.
4. Kneecap, «FENIAN»
Το ιρλανδικό τρίο επιστρέφει με μία πιο επαγγελματική παραγωγή και κομμάτια που αποδεικνύουν πόσο έχει ωριμάσει καλλιτεχνικά. Ταπεινή μου γνωμούλα: η (πολύ) καλή φάση ξεκινά από τη μέση περίπου του δίσκου και μετά.
5. Converge, «Love Is Not Enough»
Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα το metalcore, όχι επειδή δεν το θεωρώ ‘αυθεντικό metal’, απλώς δεν είναι του γούστου μου. Επομένως δεν παρακολουθώ συχνά τις μπάντες του είδους. Όμως, ενίοτε κυκλοφορούν δίσκοι που καταφέρνουν να με κερδίσουν. Η νέα δουλειά των Converge είναι μία τέτοια περίπτωση.
Οι αγαπημένοι δίσκοι της Ελευθερίας Μπακρατσά
1. Vince Staples, «Cry Baby»
Ο αγαπημενότερος των αγαπημενοτέρων μου Vince Staples δεν απογοητεύει ποτέ, έτσι έγινε και με τον πρόφατο δίσκο του. Kάθε δίσκος του Vince Staples μπαίνει στα αγαπημένα μου πριν καν τον ακούσω – και έχω απόλυτο δίκιο! To έβδομο στούντιο άλμπουμ του, «Cry Baby» -η πρώτη δουλειά που κυκλοφορεί ως πλήρως ανεξάρτητος καλλιτέχνης μέσω της Loma Vista Recordings- ενώνει τη χαρακτηριστική πολιτική του ραπ με πανκ και ροκ στοιχεία. O κορυφαίος ραπερ με τους έξυπνους στίχους του, το καυστικό του χιούμορ και τον μοναδικό του ήχο που αλλάζει σε κάθε άλμπουμ κατάφερε να κάνει και αυτη τη σχετικά τολμηρή στροφή να μοιάζει smooth AF.
2. Durand Bernarr, «BERNARR.»
Τον εκτιμώ χρόνια, είναι ακραία ταλαντούχος και πολύ relatable. Μετά από tour με την Erykah Badu, πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις και βραβείο Grammy στην κατηγορία «Καλύτερο Progressive R&B Άλμπουμ» για το «Bloom» του 2025, κυκλοφόρησε το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του με τίτλο «Bernarr.» που αποτελεί έναν θρίαμβο της σύγχρονης R&B και soul μουσικής. Για άλλη μία φορά ο καλλιτέχνης μας προσέφερε έναν δίσκο γεμάτο συναίσθημα, εκπληκτικά φωνητικά, gospel επιρροές και μεταδοτική αυτοπεποίθηση. Respect!
3. Steve Lacy, «Oh yeah?»
Cute boi Stevei did it again. Είμαι σταθερή φαν του Steve Lacy από το ξεκίνημά του στους The Internet και τον έχω δει και live στο Λονδίνο το 2019. Από τότε όσο πάει γίνεται περισσότερο ο εαυτός του, δηλαδή μεγάλο τρολ και καλλιτεχνάρα. Ο πολύ φρέσκος δίσκος του με τίτλο «Oh yeah?» έχει έναν πιο ώριμο, ηλεκτρονικό ήχο με κιθάρες και synths που μιλά για έρωτα, μοναξιά και νοσταλγία με μία εσάνς ψυχεδέλειας και με τοπ συνεργασίες, όπως η SZA και η Erykah Badu. Ξεχώρισα το «is it cool?» (feat.SZA) και το «nice shoes/in your world».
4. Syd, «Bread»
Το «Beard» είναι η αριστουργηματική επιστροφή της πιο ώριμης πλέον Syd (των The Internet και πάλι, well yes). Ο δίσκος ξεχωρίζει για το ατμοσφαιρικό του vibe και τη πραγματικά βελούδινη φωνή της Syd, ενώ η παραγωγή απογειώνεται με κορυφαίες συνεργασίες με θρύλους όπως ο Raphael Saadiq και ο Rodney Jerkins. Αγαπημένα μου κομμάτια είναι τα «GMFU» (feat. Big Sean), «Jusmine 17» και «Callin» (feat. Blu June).
5. Kelela, «new avatar»
Το «new avatar» είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ της Kelela που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο από την Warp Records. Ένα εντυπωσιακό, ατμοσφαιρικό μουσικό έργο που επαναπροσδιορίζει τα όρια της alternative R&B με τολμηρό πειραματισμό, αφού συνδυαζει τις smooth R&B ερμηνείες της Kelela με παραμορφωμένες κιθάρες, στοιχεία grunge και βρετανικού club ήχου- η κοπέλα αγαπάει το βρώμικο experimental ηλεκτρονικό στυλ. Εξαιρετική παραγωγή του Oscar Scheller αλλά και golden συνεργασίες με PinkPantheress, Fousheé κ.α.
Οι αγαπημένοι δίσκοι της Μάντυ Βλασσοπούλου
- Charli XCX, «Music, Fashion, Film»
View this post on Instagram
Έχω μια πάθηση που δε μου επιτρέπει να ακούσω ένα άλμπουμ της Charli XCX και να μην περάσω ωραία. Είναι η ίδια πάθηση που με έκανε να δακρύσω ακούγοντας το «Vroom Vroom» (;;;) ζωντανά. Δεν αγοράζω την επιμελώς ατημέλητη ατμόσφαιρα του «Music, Fashion, Film», αλλά σίγουρα γοητεύομαι από τη μουσική του, εμπνευσμένη από τους φλώρους ροκάδες των 2000s και 2010s, στην πιο ευάλωτη εκδοχή τους.
charli xcx subversively deconstructs fame and pop stardom on latest single My Subversive Deconstruction Of Fame And Pop Stardom
— Stan’s Account (@tristandross) May 31, 2026
2. Slayyyter, «WOR$T GIRL IN AMERICA»
Είμαι θαυμάστρια της Slayyyter από τότε που πρωτοάκουσα το «Daddy AF» αλλά κάτι άλλαξε μέσα μου όταν την είδα τα βίντεο από το Coachella, όπου το κοινό ούρλιαζε «crank it!» μαζί της. Από τότε, έχω αρχίσει να εκτιμώ όλο και περισσότερο τα πιο noisy στοιχεία που βρίσκουν τον δρόμο τους στη mainstream ποπ αλλά και αυτή τη διαφορετική εκδοχή του white trash-americana, περίπου σαν κάποιος να πήρε τη Lana del Rey και να την έπνιξε στο TikTok και το Adderall.
3. Eartheater, «Heavenly Body: If I’m the Bottle You’re the Message»
Κάτι συνέβη στη χημεία του εγκεφάλου μου όταν διάβασα ότι η Eartheater θα γίνει μητέρα και μάλλον το ίδιο συνέβη και σε εκείνη. Στο νέο της άλμπουμ παραμένει αιθέρια και επεξεργάζεται τη νέα της πραγματικότητα, τη μητρότητα και τον πιο σταθερό ήχο της. Μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου Eartheater, αλλά σίγουρα είναι μια που ξεχωρίζω από τα άλμπουμ της χρονιάς.
4. «SPONTA!», TSUGRANES
Πέρασα πολύ καιρό να αγνοώ τα μηνύματα ενός από τους καλύτερους μου φίλους για τις TSUGRANES. Η μπάντα έβγαλε φέτος το ντεμπούτο της, «SPONTA!» και εκτός του ότι είναι παιχνιδιάρικο και φαν, κρύβει μέσα του τη γελοιότητα της αθηναϊκής εμπειρίας. Πάντως δε θα μπορούσαν να λείπουν από τη λίστα μου, ειδικά αν λάβεις υπόψιν το γεγονός πως έγραψαν τον εξής στίχο: «Σαν κολασμένη, σαμπάνια στο χέρι / Λατρεύω την ποίηση, Ρίτσο, Σεφέρη / Σε περιμένω, μήνες σε θέλω / Μεγάλη Ιδέα, σαν τον Βενιζέλο».
5. «SCAM», Unwound818
Δεν γνωρίζω πολλά από ελληνική ραπ, η γνώση μου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μέχρι και επιφανειακή. Κάπως έπεσα πάνω στο «SCAM», με το οποίο μου συνέβη περίπου το ίδιο πράγμα που μου συμβαίνει όταν ακούω τα άλμπουμ του Στόλεν (που έχει feature στο εθιστικό «Tamagotchi»), δηλαδή ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Μετά από τέσσερις κοριτσάρες, μπορώ να προσθέσω στη λίστα μου τον Unwound818 επειδή με έκανε να γελάσω, να εκτιμήσω το φλόου και να ψιλο-κολλήσω.
Οι αγαπημένοι δίσκοι του Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλου
Στην προσπάθειά μου να διέπονται από ποικιλία οι επιλογές μας, στην πεντάδα κράτησα δύο αδιαπραγμάτευτους top-5 δίσκους και κατά τα άλλα, επέλεξα τρία άλμπουμ με πολύ δυνατές κιθάρες. Για κάποιο λόγο θεώρησα απαραίτητο να το επισημάνω αυτό.
1. «Music, Fashion, Film», Charli XCX
Όπως στα social media κάποια γκρουπ κάνουν post εκκαθάρισης, έτσι και η σημαντικότερη καλλιτέχνης της εποχής, όπως λέει και ένας φίλος, αποφάσισε να κυκλοφορήσει δίσκο εκκαθάρισης. Διότι όσοι έμαθαν την Charli από το αριστουργηματικό «BRAT» το πιθανότερο να απογοητεύτηκαν από τους μίνιμαλ meta-rock πειραματισμούς του «MFF», οι οποίοι βέβαια και πωρωτικοί παραμένουν και ιδιοφυείς.
2. «Cry Baby», Vince Staples
Από τις μετρημένες φετινές κυκλοφορίες που δε χορταίνω να ακούω, θυμάμαι χαρακτηριστικά πως από την πρώτη ακρόαση ανυπομονούσα να βάλω το άλμπουμ από την αρχη. Μία ακόμα τρομερή δουλειά του ράπερ από το Κόμπτον, η οποία εκτός του ότι τον βρίσκει σε τρομερή φόρμα, τον πετυχαίνει και στα πιο πολιτικά του – το άλμπουμ είναι μια γλαφυρή σκιαγράφηση του πόσο παρανοϊκή είναι η κοινωνική κατάσταση στις ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή. Ας το ακόυσουν εκείνοι που δυσκολεύονται όταν η μουσική αποκτά πολιτικό πρόσημο.
3. «Station Model Violence», Station Model Violence
Αγνό, παραδοσιακό, σκυθρωπό, ζουμερό post punk από την Αυστραλία, αυτόν τον σπουδαίο τόπο που κι αν έχει προικίσει κόσμο και κοσμάκη που ‘χει κρατήσει κιθάρες στα ακροδάχτυλά του. Το ντεμπούτο των Station Model Violence, βέβαια, ήταν αναπόφευκτο να ακούγεται ώριμο σα σύκο τον Ιούλιο, αφού τα μέλη της μπάντας έχουν προϋπηρεσία στη σχετική σκηνή (βλ. Total Control) και γενικά άμπαλους δεν τους λες. Χωρίς να επινοεί τον τροχό, το «SMV» είναι τόσο ανεπιτήδευτα ωραίο που δε χρειάζεται να κάνει πολλά για να το λιώσεις.
4. «Saw You Out With The Weeds», Suitor
Οι Suitor από το Κλίβελαντ έχουν λιγότερους από 8.000 ακροατές στο Spotify και αυτό δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα, αλήθεια τώρα. Στο δεύτερο δίσκο της η μπάντα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχου ύφους σχήματα όπως οι Dry Cleaning. Οι οποίοι κι αυτοί άψογοι, ξέρω ‘γω, αλλά δεν έχουν την anthem-ική δυναμική των Αμερικανών, τι να κάνουμε τώρα. Έχουν και μέλη των Sweeping Promises στην παραγωγή, ε.
5 .«WIRED», Basement
Εκεί που ο θυμός συναντά τη μελαγχολία κι ο εκνευρισμός το άγχος, γεννιούνται τα riffs των Basement. Με μέλη ενεργά επί δεκαετίες στην emo και hardcore σκηνή, ενδεχομένως να έχετε ακουστά τους έξοχους Fiddlehead, η ανανέωση της δραστηριότητάς τους ως Basement είχε σαν αποτέλεσμα να ηχογραφηθεί ένας δίσκος – σταυροδρόμι, το οποίο ακούγοντάς τον θες να ανοίξεις pit και ταυτόχρονα να τραγούδησεις αγκαλιά με ιδρωμένους αγνώστους. Ο καλύτερος συνδυασμός αν με ρωτάτε.
Οι αγαπημένοι δίσκοι της Άννας Φαρδή
1. «This music may contain hope», Raye
Καμιά φορά οι καλλιτέχνες πρέπει να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως απέδειξε η Raye η οποία άφησε τη δισκογραφική της και έβγαλε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και ξεχωριστούς δίσκους των τελευταίων ετών, που θα εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο αν είσαι certified theater kid. Αστείος, μελαγχολικός και πολύ σπιρτόζικος, περιέχει όντως ελπίδα.
2. «No more like this», PVA
Μου αρέσει όταν η χρονιά ξεκινά δυναμικά, με τον υποψήφιο για καλύτερο δίσκο να τον έχω ήδη στη λίστα μου απ’ τον Γενάρη. Αυτή ήταν και η περίπτωση με το δεύτερο άλμπουμ της PVA: σέξι, εθιστικό και βαθιά συναισθηματικό.
3. «The sweet goodbye», Opus Kink
Το ντεμπούτο της εξαμελούς μπάντας από το Μπράιτον τους πήρε μόλις 10 χρόνια για να κυκλοφορήσει, αλλά άξιζε την αναμονή. Punk jazz που σε ξεβολεύει και ταύτοχρονα σε τραβάει απ’ το χέρι σε ένα καταγώγι για να χορέψεις. Όχι κι άσχημα, ε;
