Εκνευρίσου μαζί μας: Τι ήταν αυτό το φινάλε στη νέα ταινία του Netflix που βρίσκεται στο Νο1;
Στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν αυτή η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, το κοινό την υποδέχτηκε με χειροκρότημα διάρκειας 11 λεπτών. Καθώς διαβάζαμε την περίληψή της, αναρωτιόμασταν στ’ αλήθεια πώς γίνεται μια τέτοια πλοκή και εντελώς «αμερικανιά» να πάρει τόσο μεγάλο χειροκρότημα. Βλέποντας την στο Netflix, δε γίναμε σοφότεροι. Εξακολουθούμε να αναρωτιόμαστε τι συνέβη στη Βενετία και τόσος κόσμος αποθέωσε το House of Dynamite της Κάθριν Μπιγκελόου, της πρώτης γυναίκας που πήρε Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το 2008 με το Hurt Locker.
Και με εκείνη την ταινία είχαμε κάπως αναρωτηθεί πριν τη δούμε, αλλά τότε, βλέποντάς την, είχαμε κατανοήσει το γιατί. Το House of Dynamite που είναι κοντινό στη θεματική του, δε μας έδωσε σε κάποια στιγμή του την αίσθηση πως πρόκειται για ταινία που θα τη δει κάποιος και μετά θα τη θυμάται ή θα τη συζητά.
Το δεύτερο σίγουρα θα το κάνει, αλλά με εκνευρισμό. Αυτό συνέβη σε μας και γι’ αυτό γράφουμε. Μας εκνεύρισε η ταινία διότι δεν διαλευκάνει τίποτα στην πλοκή της και τελειώνει χωρίς ξεκάθαρο τέλος. Σε αφήνει να το υποθέσεις, αλλά δε δίνει τίποτα.
Η πλοκή στο Νο1 του Netflix
Στο House of Dynamite βρισκόμαστε στο Πεντάγωνο, μόλις που έχει εντοπιστεί στα ραντάρ η πορεία ενός πυρηνικού πυραύλου προς τις ΗΠΑ, πιο συγκεκριμένα κατευθύνεται προς το Σικάγο, και δεν υπάρχει τίποτα να υποδηλώνει ποιος τον εκτόξευσε. Είναι η Ρωσία; Η Κίνα; H Bόρεια Κορέα; Σε όλη τη διάρκεια του φιλμ δεν παίρνουμε απάντηση. Αφήνεται να αιωρείται, όπως αιωρείται ο πύραυλος.
Η αφήγηση ξεκινάει μερικά λεπτά πριν ο πύραυλος χτυπήσει τις ΗΠΑ. Και βλέπουμε τα όσα συμβαίνουν στο Πεντάγωνο, στις διασκέψεις, στα διάφορα δωμάτια, από διαφορετικές οπτικές. Πρώτα, από την πλευρά της επικεφαλής ασφαλείας Ολίβια Γουόκερ. Μετά από την πλευρά ενός ειδικού σε βαλλιστικά συστήματα, του Τζέικ Μπέρινγκτον. Ύστερα του υπουργού Άμυνας, Ριντ Μπέικερ. Μετά, της Άνα Παρκ, ειδικού σε αμυντικά συστήματα εν γένει. Τέλος, από την πλευρά του προέδρου. Ακολουθώντας τον τρόπο αφήγησης που είδαμε και στην ταινία Weapons, η Μπιγκελόου φαίνεται να θέλει να δείξει από τα διαφορετικά πόστα το πώς αντιμετωπίζουν αξιωματικοί τον επικείμενο όλεθρο.
Μην ξεχνάμε, έχουν πάρει όρκο εμπιστευτικότητας, δε μπορούν την ώρα που βλέπουν ότι ο πύραυλος δε μπορεί να αναχαιτιστεί, να πάρουν καν τους δικούς τους ανθρώπους που μπορεί να μένουν στο Σικάγο. Οφείλουν να κρατήσουν σιγή ασυρμάτου. Και κάποιοι, όπως ο υπουργός και ο πρόεδρος, πρέπει να απαντήσουν στο βάναυσο δίλημμα: απαντάς με εκτόξευση πυραύλου προς μια άλλη χώρα, χωρίς να έχεις αποδείξεις ότι αυτή σου επιτέθηκε, προκαλώντας γενικευμένη σύρραξη ή αφήνεις μια πολιτεία να διαλυθεί και μετά να δεχτείς την επίθεση του λαού; Σε όλη την ταινία, υπάρχει μια τραγική φιγούρα που απαντά στο δίλημμα με μια μέση λύση, ο υπουργός Άμυνας που η κόρη του είναι στο Σικάγο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κι ενώ η ταινία του Netflix έχει αυτό το ξεδίπλωμα, αυτή τη δομή που σου προσφέρει μια γενική εικόνα και εντείνει την αγωνία, δεν την εκτονώνει ποτέ. Σα να βάζεις τάπα στον νιπτήρα, να ανοίγεις τη βρύση και να μη βγάζεις την τάπα, αλλά να αφήνεις το νερό να υπερχειλίσει και να πλημμυρίσει το μπάνιο. Χώρια του ότι δε βλέπουμε και καμία τρομερά σπουδαία διαφορετική λεπτομέρεια όταν αλλάζει η οπτική.
Ημιτελής. Από επιλογή, σαφώς. Συνειδητή. Είναι ένα αφηγηματικό μοτίβο να μην μπαίνει τελεία. Ίσως ένας Αμερικάνος που ζει στην Αμερική του Τραμπ να δει το House of Dynamite διαφορετικά. Εμείς πάλι, είδαμε μια απλά οκ ταινία και τίποτα παραπάνω.