The Smashing Machine: Πολύς θόρυβος για το τίποτα
Στις αρχές του Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα μήνα πριν, στο Φεστιβάλ της Βενετίας, η ταινία The Smashing Maching προβαλλόταν για πρώτη φορά σε κοινό, ως επί το πλείστον ανθρώπους του σινεμά και δημοσιογράφους-κριτικούς, και κέρδιζε ένα μεγάλο χειροκρότημα, κοντά στα 15 λεπτά, πρωτίστως για τη σκηνοθεσία της. Λίγες ημέρες αργότερα, όταν ανακοινώνονταν οι νικητές των βραβείων, ο σκηνοθέτης Μπένι Σάφντι, έπαιρνε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας. Παράλληλα, έχει αρχίσει να διακινείται ένας θόρυβος για υποψηφιότητα του Ντουέιν Τζόνσον στα επερχόμενα Όσκαρ του 2026. Και, τώρα είναι η ώρα, αναρωτιόμαστε: ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;
Δε θέλουμε να είμαστε των άκρων, ούτε να υποβαθμίζουμε ταινίες μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μην αρέσουν σε εμάς. Δεν είμαστε, προφανώς, εμείς το κριτήριο των πάντων, ούτε το προσωπικό μας γούστο ανώτερο και κάποιο θέσφατο. Ο καθένας απολαμβάνει ό,τι του βγαίνει, ό,τι του ακουμπά κάτι μέσα του. Και δε χρειάζονται κι όλα εξηγήσεις, στο τέλος της ημέρας. It is what it is. Αλλά, ειλικρινά, το έχουμε απορία πώς γίνεται αυτή η ταινία να έτυχε τέτοιας αποθέωσης; Δεν πρόκειται περί «πατάτας», αλλά ούτε και για κάποιο αριστούργημα.
Είναι ένα χαρακτηριστικό που έχει, μάλλον, ο Μπένι Σάφντι, αφού και με την ταινία Uncut Gems υπήρξε μια τρομερή αποθέωση, χωρίς να μπορεί να εξηγηθεί. Ή μήπως μπορεί; Νομίζουμε πως και οι δύο ταινίες θεωρήθηκαν τόσο καλές, διότι οι πρωταγωνιστές τους εξέπληξαν ερμηνευτικά. Από τη μία ο Άνταμ Σάντλερ γιατί έδειξε τι μπορεί να κάνει στα καλά του ως ηθοποιός και διέκοψε το σερί μαλ… ετών, από την άλλη ο Ντουέιν Τζόνσον διότι έκανε υπέρβαση. Κι είναι μια απόδειξη για το πόσο διαφορετικά υποδεχόμαστε μια πληροφορία αν οι προσδοκίες μας είναι χαμηλά ή ψηλά.
Η ίδια ακριβώς ερμηνεία από τον Ντουέιν Τζόνσον, αν περιμέναμε κάτι σπουδαίο, θα κρινόταν αλλιώς. Μετράει σαφώς και η ικανότητα του κάθε ανθρώπου. Την ίδια ακριβώς ερμηνεία από τον ΝτιΚάπριο ή τον Πατσίνο, θα τη θεωρούσαμε μέτρια, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Είναι μεν ένα θετικό μήνυμα ότι αναγνωρίζεται στον Ντουέιν Τζόνσον η προσπάθειά του και η υπέρβαση που κάνει, διότι αυτό έχει σημασία, να επιβραβεύονται οι άνθρωποι γιατί πάλεψαν για το κάτι παραπάνω, όχι όταν επαναπαύονται σε αυτά που κάνουν μηχανικά. Κι ο Τζόνσον ως τώρα ως ηθοποιός, εκτός WWE, κινήθηκε σε πολύ βολικά μονοπάτια.
Τι αφορά η ταινία
Η ταινία The Smashing Machine του ταίριαζε -όπως και ο Σάφντι, γι’ αυτό γλυκάθηκε και κάνουν μαζί στο καπάκι και δεύτερη ταινία και πάει να γίνει ότι η Έμμα Στόουν για τον Λάνθιμο- διότι πρόκειται για μια βιογραφική ιστορία του πάλαι ποτέ αθλητή του MMA, του Μαρκ Κερ.
Η ταινία ξεκινά από τη μέση, με μια ελάχιστη εισαγωγική αφήγηση, μας πάει κατευθείαν στο σημείο που ο Κερ κερδίζει τους πάντες, είναι άχαστος και πηγαίνει στην Ιαπωνία για ένα τουρνουά με πολλούς δυνατούς αντιπάλους, όπου πάει για να διεκδικήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Κι εκεί που εστιάζει η αφήγηση, είναι στο σοκ που υφίσταται ένας αθλητής εθισμένος στη νίκη, που πιστεύει ότι είναι άχαστος, όταν έρχεται η ήττα. Η ήττα έρχεται βέβαια με μια παράβαση κανόνων, αλλά το σοκ υπάρχει για τον Κερ, που τον οδηγεί σε έναν εθισμό στα χάπια που παίρνει για τον πόνο κι αυτό επηρεάζει πολύ τη σχέση του με τη σύζυγό του Ντον. Καλείται να επαναφέρει τη ζωή του, πάει σε κλινική αποτοξίνωσης και όταν επανέρχεται στη ζωή του, είναι η Ντον που χάνει το μυαλό της.
Εδώ υπεισέρχεται και το δεύτερο διακύβευμα της ταινίας. Όταν μαθαίνεις να χειρίζεσαι έναν άνθρωπο σε μια άσχημη και συνεχιζόμενη κατάσταση, όσο κι αν συνειδητά λες πως τον αγαπάς και θες να αλλάξει, να σώσει τον εαυτό του, όταν το κάνει και βγαίνει ξανά στο φως, σου κακοφαίνεται, νιώθεις ότι είναι άλλος και πως τον χάνεις. Κι αυτό λέει πολλά για σένα, όχι για εκείνον.
Μια φυσιολογική ιστορία εξιλέωσης και αποδοχής της ήττας, της αποτυχίας στη ζωή, είναι η ιστορία του Μαρκ Κερ. Μια συμφιλίωση με το ότι η ζωή έχει διαλείμματα χαράς και επιτυχιών, είναι όμως γεμάτη από τα αντίθετα και από τα ενδιάμεσα αυτών των αντίρροπων δυνάμεων.
Δεν εστιάζει πολύ στους αγώνες στο ρινγκ, τελειώνουν πολύ γρήγορα, όσο κι αν είναι παλαιστής ο Κερ, δεν έχουμε ένα αθλητικό δράμα, αλλά ένα σκέτο δράμα, διότι το ενδιαφέρον στρέφεται σε όσα συμβαίνουν εκτός ρινγκ, ιδίως εκτός αγώνων και τουρνουά.
Ωραία κινηματογράφιση, με παλιά κάμερα από τον Σάφντι, καλά πλάνα, αλλά όσο δυνατή κι αν είναι μια σκηνοθεσία, αν το σενάριο κι η ίδια η ιστορία δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, δύσκολα σου αρκεί. Το The Smashing Machine παίρνει ένα τίμιο 6.5/10, ο Ντουέιν Τζόνσον σίγουρα κάνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, αλλά κι εμείς, αν μας βάλετε να παίξουμε μπάσκετ ένα ματς, θα βάλουμε 2 πόντους και θα έχουμε κάνει ρεκόρ καριέρας.