Στους «Κρίστοφερ» βρίσκουμε το καλλιτεχνικό δίδυμο που χρειαζόμασταν

Λίγοι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να χτίσουν μια τόσο πολυδιάστατη και εκτενή φιλμογραφία όπως ο Στίβεν Σόντερμπεργκ. Από εμπορικές ταινίες σε πιο ανεξάρτητες παραγωγές (μία εκ των οποίων ήταν το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα ντεμπούτο του, «Sex, Lies and Videotape»), ο κοινός παρονομαστής είναι η τάση του να πειραματίζεται με τα είδη και τις τεχνικές, εναλλάσσοντας caper movies («Ocean’s 11») με επιστημονική φαντασία («Solaris»), με την πιο χαρακτηριστικά ταξική απεικόνιση των αντρών που δουλεύουν ως στρίπερς («Magic Mike») ή με μια ταινία γυρισμένη εξ’ ολοκλήρου με ένα iPhone 7 plus («Unsane»).

Μια καλλιτεχνική «ληστεία»

Στους «Κρίστοφερ», ο Σόντερμπεργκ αποδεικνύει πως μπορείς να βγάλεις τον σκηνοθέτη από τις ταινίες που οργανώνουν και εκτελούν τέλεια ένα έγκλημα, αλλά δεν μπορείς να τις βγάλεις μέσα απ’ τον σκηνοθέτη. Τα παιδιά του διάσημου, ηλικιωμένου ζωγράφου Τζούλιαν Σκλαρ έχουν βάλει στο μάτι μια σειρά από ανολοκλήρωτα πορτραίτα που μαζεύουν σκόνη στη σοφίτα του σπιτιού του και θα αποτελέσουν την κληρονομιά τους όταν αυτός πεθάνει. Προκειμένου να καταφέρουν να τα πουλήσουν για εκατομμύρια, όπως έγινε με τους προηγούμενους πίνακές του, πείθουν την Λόρι Μπάτλερ, μια νεαρή καλλιτέχνιδα με εμπειρία στην αντιγραφή πινάκων, να πλησιάσει τον πατέρα τους και να πλαστογραφήσει τα πορτραίτα στο όνομά του.

Διαλογική «ανατομή»

Σε μία συνέντευξή του στο Letterboxd, ο Σόντερμπεργκ ανέφερε πως πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη μιας σκηνής που βασίζεται σε δύο ανθρώπους που μιλούν σε ένα δωμάτιο: «Οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή ξεκίνησε έτσι, σας το υπόσχομαι. Γι’ αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον και δυνητικά σοκαριστικό στήσιμο που μπορείς να κατασκευάσεις». Και στους «Κρίστοφερ» ακολουθεί την ίδια του τη συμβουλή, δημιουργώντας ένα κατά βάση διαλογικό (ή, ανά στιγμές, μονολογικό) έργο, με σπιντάτο σενάριο δια χειρός Εντ Σόλομον, εξ’ ολοκλήρου στημένο πάνω στους δύο ταλαντούχους πρωταγωνιστές του.

Ο Ίαν ΜακΚελεν και η Μικαέλα Κόελ εξετάζουν από κοινού το έργο του Σκλαρ, την πηγή της έμπνευσής του και την ασυνείδητη αποτύπωση του συναισθηματικού κόσμου του μέσα σε κάθε πίνακα που έχει ζωγραφίσει. Ενώ η μεταξύ τους σχέση έχει τα σκαμπανεβασματά της, ο Τζούλιαν και ο Λόρι εξερευνούν τι σημαίνει να είσαι ο δημιουργός ενός έργου, από διαφορετικές σκοπιές. Για τον πρώτο, οι καλύτερες μέρες του βρίσκονται στο παρελθόν και την σταδιακή του πτώση να τον έχει πείσει πως οι δημιουργίες του δεν αφορούν το κοινό, παρά μόνο ως μία καρικατούρα του εαυτού του, πουλώντας μικρά βίντεο που μιλάει στο ίντερνετ. Η δεύτερη, με τα πιο αναγνωρισμένα έργα της να αποτελούν πλαστογραφήσεις άλλων, διάσημων καλλιτεχνών, αποδεικνύει την «ανάσταση» του δημιουργού (συγγνώμη κύριε Ρολάν Μπαρτ!). Πάντως, η φιλοσοφική συζήτηση καταλήγει πιο ενδιαφέρουσα εκτός αίθουσας, παρά εντός της, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε αν θα είχε λειτουργήσει εξίσου καλά χωρίς τις εξαιρετικές ερμηνείες και τη χημεία των ΜακΚέλεν και Κόελ.

Έγκλημα δωματίου

Τελικά, το καλοκουρδισμένο και τρυφερό έγκλημα δωματίου των «Κρίστοφερ» μπορεί να βρει τρόπο να εισχωρήσει μέσα από τις ρωγμές και ίσως να μας ζεστάνει. Δουλεύει περισσότερο, βέβαια, ως το πορτραίτο των τελευταίων στιγμών ενός ζωγράφου που, με την υποστήριξη της βοηθού του, κάνει μια ανασκόπηση των αποφάσεων που τον έφεραν ως εδώ.