Στο «Backrooms», ο Κέιν Πάρσονς παίζει με το ανοίκειο
Το αντισυμβατικό ντεμπούτο του νεαρού δημιουργού προσπαθεί να μείνει πιστό στη meme κουλτούρα που το γέννησε, αλλά δεν ξεφεύγει εντελώς από αχρείαστες εξηγήσεις.
Περιεχόμενα
Για έναν χώρο του οποίου το βασικό χαρακτηριστικό είναι πως δεν υπάρχει, τα backrooms έχουν απασχολήσει έντονα τη meme κουλτούρα. Η ιστορία τους ξεκίνησε το 2019, όταν μια κρυπτική ανάρτηση στο απρόβλεπτο φόρουμ 4chan γέννησε το φαινόμενο των παράξενα αγχωτικών και αφιλόξενων χώρων που δεν περιορίζονται από τους νόμους της φυσικής διάστασης. Ο τότε δεκαοχτάχρονος (!) YouTuber Κέιν Πάρσονς ξεκίνησε μια ιντερνετική σειρά εμπνευσμένη από αυτούς τους χώρους και τη μεταφυσική τους υπόσταση, οδηγώντας τελικά στo «Backrooms», μια ταινία τρόμου παραγωγής του χιπ «ανεξάρτητου» στούντιο Α24.
Στην ταινία, ο Κλαρκ, ένας πρόσφατα διαζευγμένος και αλκοολικός άντρας, περνάει ολόκληρη τη μέρα του στο κατάστημα επίπλων του: το πρωί προσπαθεί απελπισμένα να αυξήσει τα έσοδά του και το βράδυ κοιμάται σε ένα από τα κρεβάτια που δεν καταφέρνει να πουλήσει. Ένα βράδυ, στο υπόγειο του καταστήματος ανακαλύπτει μια πύλη η οποία οδηγεί σε ένα μέρος που μοιάζει με αντίγραφο του μαγαζιού του, πολλαπλασιασμένο, άδειο, ατελείωτο και εχθρικό. Μετά από ένα ανησυχητικό μήνυμα που άφησε στον τηλεφωνητή της και μια απουσία ημερών, η ψυχολόγος του αποφασίζει να εξερευνήσει τα backrooms για να τον βρει.
Μήπως έχετε λίγη παράνοια στην αποθήκη;
Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τον υπαρξιακό τρόμο του «Backrooms» χωρίς να μπεις σε φιλοσοφικές συζητήσεις που δεν βγάζουν ακριβώς νόημα. Ο Πάρσονς εμπνέεται για άλλη μια φορά από έναν χώρο που δεν λειτουργεί ακριβώς ως μια απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά η έλλειψη πραγματικότητας, το αντίγραφο ενός αντιγράφου. Αυτό δε σημαίνει πως ο σκηνοθέτης επαναλαμβάνει τον εαυτό του, αλλά δανείζεται στοιχεία από τα προηγούμενα βίντεό του (η αναλογική διάσταση του τρόμου, ειδωμένη μέσα από κακής ποιότητας βίντεο, μοιάζει να είναι θεμελειώδες στοιχείο στην ιδέα των backrooms) και δημιουργεί μια δομή για την ακαθόριστη απειλή τους.
Η αμερικανοποιημένη υπερ-εξήγηση
Βέβαια, σε μερικά σημεία, αυτή ακριβώς η δομή είναι που κινδυνεύει να απομυθοποιήσει εντελώς τον ανοίκειο χώρο. Η ταινία φλερτάρει με το να εξισώσει τη μεταφυσική μη-πραγματικότητα δεν αποτελεί έναν αυτόνομο, ακατανόητο τόπο, αλλά μια αντανάκλαση της ψυχικής κατάστασης των χαρακτήρων που εισέρχονται σε αυτόν. Περίπου σαν η πύλη να μην οδηγεί σε έναν μεταβατικό μη-χώρο, αλλά στο μυαλό του ίδιου του Κλαρκ, σε μια προβολή της ενοχής, της αποξένωσης ή του εθισμού του.
Αντίστοιχα, η επιχειρηματική εμπλοκή του Φιλ (τον υποδύεται ο Μαρκ Ντιπλάς) στην τρίτη πράξη μοιάζει περισσότερο με μια απεγνωσμένη προσπάθεια για εξηγήσεις στο τελευταίο λεπτό, παρά την δυστοπική-καπιταλιστική διάσταση που προσδίδει στην ιστορία. Φαντάζομαι πως, όσο λιγότερες απαντήσεις δίνεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεις τον δρόμο σου προς την εμπορική επιτυχία.
Τα πρόσωπα του τρόμου
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Τσιούετελ Ετζιόφορ και η Ρενάτε Ρέινσβε σερβίρουν τρόμο, με τον πρώτο να υποδύεται έναν απεγνωσμένο και χαμένο Κλαρκ και τη δεύτερη στον ρόλο της Μέρι, μιας δύσπιστης ψυχοθεραπεύτριας που εγκλωβίζεται στην παράνοια αυτού του νέου κόσμου. Η ερμηνεία της Ρέινσβε θα μπορούσε να αναδεικνύει μια απρόσμενη αλλά ταλαντούχα (και… «ελεβέ») scream queen.
