«Star Wars: Mandalorian & Grogu»: Πρώτη φορά ξανασυμβαίνει

Το 2019, όταν έκανε πρεμιέρα η τηλεοπτική σειρά «The Mandalorian», έφτασε στις οθόνες μας σαν μία ανανέωση, μια επιβεβαίωση πως το σύμπαν του «Star Wars» είχε ακόμη κάτι να προσφέρει. Τρεις σεζόν αργότερα, η απεργία των σεναριογράφων στις Ηνωμένες Πολιτείες έφερε τα πάνω κάτω, φέρνοντας την εταιρεία παραγωγής Lucasfilm αντιμέτωπη με ένα δίλημμα: να χάσει την ορμή και τον ενθουσιασμό του κοινού καθυστερώντας την τέταρτη σεζόν της σειράς ή να γυρίσει μια ταινία βασισμένη στο σενάριο του δημιουργού Τζον Φαβρό. Και έτσι, γεννήθηκε το «Star Wars: Mandalorian & Grogu».

Από τα μικρά στα μεγάλα

Όπως και η σειρά που προηγήθηκε, η ταινία ακολουθεί τον Μανταλόριαν, έναν μισθοφόρο που εργάζεται για την Καινούρια Δημοκρατία προκειμένου να ξετρυπώσει τους τελευταίους διάσπαρτους υποστηρικτές της Αυτοκρατορίας, και τον Γκρόγκου, το τελευταίο πλάσμα του είδους του. Η νέα τους αποστολή είναι να συνεργαστούν με τους επικεφαλής της οικογενειακής εγκληματικής οργάνωσης Χατ και να αποκτήσουν τις πληροφορίες που θα τους οδηγήσουν στον επικίνδυνο διοικητή Κόιν, έναν άντρα του οποίου το πρόσωπο δεν έχει δει κανείς, περίπου σαν τον Τόμας Πίντσον. Ως αντάλλαγμα, ο Μάντο θα πρέπει να αναζητήσει τον χαμένο Ρότα δε Χατ (εδώ ακούμε την αγνώριστη φωνή του Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ) και να τον επιστρέψει στους δίδυμους αρχηγούς.

Ο κύκλος του ήρωα

Το σύμπαν του «Star Wars» βρίθει χαρακτήρων που ξεκινούν ως εγωιστές και αμφιλεγόμενοι αντι-ήρωες και σταδιακά εξελίσσονται σε τρυφερούς και δίκαιους συμμάχους που τελικά παίρνουν το μέρος της καλής πλευράς της ιστορίας. Έτσι έχει συμβεί και με τον Μανταλόριαν (τον οποίο υποδύεται ένας σκληροτράχηλος αλλά συμπαθέστατος Πέδρο Πασκάλ) από την αρχή της τηλεοπτικής σειράς, με τον δεσμό του με τον Γκρόγκου να περνά στο προσκήνιο και να λειτουργεί ως υπόβαθρο για τη συναισθηματική του ωρίμανση.

Βέβαια, αν μια φόρμα λειτουργεί, τότε γιατί να την αλλάξεις; Και αυτή είναι η ιδέα που διαπερνά ολόκληρη την ταινία. Στο «Mandalorian & Grogu» παρακολουθούμε τα απόνερα μιας συνταγής που έχει δουλέψει στο παρελθόν και θα δουλέψει ξανά στο μέλλον, κατασκευασμένης με τέτοιο τρόπο ώστε να κλείνει το μάτι στους φανατικούς θαυμαστές του franchise, χωρίς όμως να αποκλείει και νέους θεατές που μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερη οικειότητα με αυτό (ναι, υπάρχουμε κι εμείς). 

Χορεύοντας με τους Χατ

Αν υπάρχει ένα στοιχείο της ταινίας που δεν μπορούμε να της αρνηθούμε, αυτό είναι η χορογραφία των σκηνών μάχης και καταδίωξης, η οποία ως επί το πλείστον δουλεύει άψογα και γι’ αυτό το λόγο καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Στο «Mandalorian & Grogu» μπορεί κανείς να δει αγωνιώδες κυνηγητό με διαστημόπλοια, αγωνιώδες κυνηγητό με φουτουριστικά αυτοκίνητα, μέχρι και αγωνιώδες κυνηγητό με τα πόδια. Στην ένταση συμβάλλει η άλλοτε μεγαλειώδης, άλλοτε συνθιάρικη και βγαλμένη από τα 80s πρωτότυπη μουσική του Λούντβιχ Γκέρανσον, του συνθέτη που απέσπασε το χρυσό αγαλματίδιο Πρωτότυπης Μουσικής στα φετινά Όσκαρ.

Συνολικά, το «Mandalorian & Grogu» δίνει την εντύπωση μιας άκακης αλλά μάλλον περιττής συνέχειας του franchise. Βασίζεται περισσότερο στη νοσταλγία και την οικειότητα που νιώθουμε για τους χαρακτήρες, παρά στην ανάγκη να επεκτείνει ουσιαστικά τη μυθολογία του σύμπαντός της. Και κάπως έτσι αναρωτιόμαστε: πόσες ακόμη παραγωγές πρόκειται να δούμε απλά και μόνο επειδή τα στούντιο γνωρίζουν ήδη πως θα πληρώσουμε το εισιτήριο;