Ένα Μεγάλο, Τολμηρό, Όμορφο Ταξίδι: Η πιο αδικημένη ταινία της χρονιάς κυκλοφόρησε
Προφανώς και δε γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους. Δεν είμαστε ρομπότ, ο καθένας έχει τα γούστα του. Αλλά το πρόβλημά μας με την ταινία «Ένα Μεγάλο, Τολμηρό, Όμορφο Ταξίδι» δεν είναι ότι απλά δεν αρέσει. Είναι ότι την έχουν θάψει. Δε μιλάμε απλά για γούστο, αλλά για εμπάθεια που, επειδή δε μπορούμε να την αποδώσουμε κάπου, δε θα την υποστηρίξουμε σθεναρά. Αυτό όμως πιστεύουμε.
Δεν ξέρουμε τι έχει κάνει ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Kogonada ή οι δύο πρωταγωνιστές, Μάργκοτ Ρόμπι και Κόλιν Φάρελ, στους κριτικούς και στο κοινό για να τυγχάνει τέτοιας υποδοχής το «Ένα Μεγάλο, Τολμηρό, Όμορφο Ταξίδι». Εκβίασαν; Απείλησαν; Έβρισαν; Έστειλαν μαζικό μήνυμα με dickpic; Μόνο με τέτοιου επιπέδου συμπεριφορά μπορούμε κάπως να δικαολογήσουμε το 41% βαθμολογία στο Rotten Tomatoes και το 5.8/10 στο IMDB.
Κάποιος που δεν έχει δει την ταινία, δε θα καταλάβει την απορία μας σε βαθμό ενόχλησης. Κυκλοφόρησε χθες στις αίθουσες και συνιστούμε ανεπιφύλακτα να πάτε να τη δείτε. Εκτός κι αν αντιπαθείτε τα ρομάντσα, οπότε κάντε κάτι άλλο, δεν είναι για τα γούστα σας.
Oκ, να ομολογήσουμε πως έχουμε έρωτα για τους δύο πρωταγωνιστές. Για τη Μάργκοτ Ρόμπι για προφανείς λόγους, για τον Κόλιν Φάρελ γιατί γουστάρουμε τη φωνή του, την προφορά του και έχουμε εκτιμήσει εσχάτως πολύ την προσωπικότητά του. Και είμαστε πολύ θετικά διακείμενοι στην ταινία, πριν καν τη δούμε, από το trailer.
Γι’ αυτό και δε θα πούμε πως είναι ένα 10άρι κανονικό, διότι είναι τρομερά υποκειμενικό, αλλά οτιδήποτε πάει πιο κάτω από το 7.5/10, το θεωρούμε ως και κομπλεξικό.
Τι αφορά η ταινία
Στην ταινία, ο Κόλιν και η Μάργκοτ υποδύονται τον Ντέιβιντ και τη Σάρα που γνωρίζονται στον γάμο κοινών φίλων και γίνεται εμφανές από την πρώτη στιγμή ότι κάτι υπάρχει μεταξύ τους, κάτι άυλο, αδιόρατο, άπιαστο, που το αναγνωρίζουν, αλλά δεν ξέρουν καν να το διαχειριστούν. Γι’ αυτό, καθώς μένουν σε ξενοδοχείο καλεσμένων, η Σάρα κάνει σεξ με έναν άγνωστο και ο Ντέιβιντ αναρωτιέται γιατί της είπε πως δε χορεύει, ενώ χορεύει και την έριξε στην αγκαλιά του άλλου.
Καθώς φεύγει από τον γάμο, το GPS στο νοικιασμένο αμάξι του, τον ρωτά αν θέλει να πάει ένα μεγάλο, τολμηρό, όμορφο ταξίδι. Ο Ντέιβιντ απαντά θετικά και βρίσκεται να τρώει μπέργκερ σε ένα diner, όπου, όλως τυχαίως, είναι η Σάρα. Συζητούν, η Σάρα δε θέλει με τίποτα να ενδώσει σε αυτό που νιώθει, διότι είναι βέβαιη πως θα τον πληγώσει, γι’ αυτό και, με έναν μεγάλο δισταγμό, μπαίνουν στα οχήματά τους για να φύγουν. Έχει κι η Σάρα νοικιασμένο όχημα, ίδια μάρκα με το ίδιο ομιλητικό GPS. Το αμάξι της δεν παίρνει μπρος. Όλα είναι φτιαγμένα για να κάνουν μαζί αυτό το ταξίδι. Και το κάνουν.
Σε μια διαδρομή αρκετών ημερών, θα βρεθούν αρκετές φορές σε δάση, λιβάδια, ερημικά μέρη και θα σταθούν μπροστά σε πόρτες χωρίς κτήρια. Σκέτες πόρτες, κόκκινου και μπλε χρώματος. Πίσω τους είναι κανονικά το τοπίο. Αν τις ανοίξουν και τις διαβούν, μεταφέρονται στον χωροχρόνο. Και το κάνουν σε όλες. Κάθε μία τους οδηγεί σε μια σημαντική στιγμή του παρελθόντος του άλλου. Κάποιες έχουν και κοινή χρήση.
Μέσα από τις πόρτες, μαθαίνουν ο ένας για τον άλλο όσα τα λόγια δε θα μπορούσαν να πουν ή θα επιχειρούσαν τα στόματα να κρύψουν. Αποδεικνύεται αναγκαίο να πιεστούν να πουν αλήθειες για τους εαυτούς τους και, κυρίως, να καταλάβουν πως ζουν σε μια δική τους ψευδαίσθηση, ότι έχουν πείσει τους εαυτούς τους για κάτι που τελικά δεν ισχύει.
Σε μια από τις τελευταίες πόρτες, η Σάρα μαθαίνει για τον Ντέιβιντ πως νομίζει ότι ερωτεύεται, αλλά μόλις ενδώσει μια γυναίκα στο κυνήγι του, εκείνος υπαναχωρεί, χάνει το ενδιαφέρον. Κι ο Ντέιβιντ μαθαίνει για τη Σάρα, που πριν του είχε ομολογήσει ότι απατά συνέχεια τους συντρόφους της, πως όταν κάποιος αρχίσει να την αγαπά και να τη φροντίζει, εκείνη το κλωτσάει και εξαφανίζεται. Μπορούν να ταιριάξουν αυτοί οι 2 ή θα οδηγηθούν με ακρίβεια στο να διαλύσουν αυτό το τόσο ωραίο που εμφανίστηκε μπροστά τους;
Το «Ένα Μεγάλο, Τολμηρό, Όμορφο Ταξίδι» δεν είναι μια ταινία σαν οποιαδήποτε ρομαντική, είτε μιλάμε για δράμα είτε για κωμωδία. Έχει βάθος, έχει συμβολισμούς, έχει κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Σενάριο, σκηνοθεσία και ηθοποιοί το θρέφουν αυτό το ιδιαίτερο και η αφήγηση παράγει κύματα συναισθημάτων. Πρέπει να μη δώσεις προσοχή για να μη συγκινηθείς, να μη νιώσεις κάτι ενοχλητικά όμορφο να τελείται στην ψυχή σου, βλέποντας αυτή την ταινία.
Δε θα πούμε άλλα. Δες τη και αν ενστερνίζεσαι τις κατάφωρα άδικες βαθμολογίες που αναφέρθηκαν, μη μας το πεις. Άσε μας να συνεχίσουμε να αγαπάμε την ταινία και να πιστεύουμε πως δεν είμαστε μόνοι.