«Οδύσσεια»: Θα στερήσουμε από τον Έλληνα το διάλειμμα στον κινηματογράφο;
Ένας Βρετανός δημοσιογράφος της Guardian μπαίνει στο αναψυκτήριο ενός θερινού κινηματογράφου κι εκεί ανακαλύπτει μια πλευρά του ελληνικού ταμπεραμέντου που μέχρι στιγμής αγνοούσε.
Περιεχόμενα
Πρόσφατα, ένα ρεπορτάζ του Ντάνιελ Μάουερ για λογαριασμό του Guardian ανέδειξε μια αντίφαση η οποία, βέβαια, θα έκανε εντύπωση μόνο σε ένα μη εξοικειωμένο επισκέπτη από το εξωτερικό. Διότι, ο δημοσιογράφος διαπίστωσε πως παρά το γεγονός ότι η «Οδύσσεια» προβάλλεται σε όλο τον κόσμο σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές του Κρίστοφερ Νόλαν, στην Ελλάδα υπάρχουν κινηματογράφοι που παραβαίνουν ένα βασικό κανόνα του σκηνοθέτη: τη διακοπή κατά τη διάρκεια της προβολής.
Φυσικά, το φαινόμενο του διαλείμματος παρατηρείται κατά συντριπτική πλειοψηφία μεταξύ των θερινών σινεμά, όπου δεν αποτελεί απλώς παράδοση, αλλά υπαρξιακή ανάγκη. Παρόλο που η Ελλάδα δεν αποτελεί τη μοναδική χώρα με σημαντική παρουσία στην αγορά των υπαίθριων κινηματογράφων, εδώ αποτελούν «οχυρά» της διανομής και κακά τα ψέματα, συνιστούν θεσμό που ξεπερνά τον έναν αιώνα παρουσίας στις πόλεις, πέρα από το γεγονός πως τα αγαπούν οι σινεφίλ. Υπό αυτήν την έννοια, διατηρούν το «προνόμιο» να διαμορφώνουν τις συνθήκες προβολής που τους ταιριάζουν ανά περίπτωση. Κοινή συνισταμένη, βέβαια, και εδώ έγκειται ο παράγοντας της βιωσιμότητας, πως το διάλειμμα ισούται με κατανάλωση που με τη σειρά της, σημαίνει επιπλέον έσοδα πέραν του box office.
Ποπ κορν, νάτσος, σουσού
Οι πιουρίστες θα έχουν ήδη σηκώσει παντιέρα αφού, ομολογουμένως, υπάρχουν αρκετά θερινά που δεν εξασφαλίζουν την ποιότητα προβολής που θα ταίριαζε στην «Οδύσσεια». Λίγο να έχει αυξημένη κίνηση στους γύρω δρόμους, λίγο να μην ανεβάσει ένταση ο μηχανικός προβολής, λίγο να μερακλώσει κάποιος γείτονας και να αρχίζει να βάζει τα δικά του, δε θέλει πολύ οι θεατές να αρχίσουν να ακούν τις δικές τους Σειρήνες. Αλλά, να «κόβεται» η δράση όποτε βολεύει τον εκάστοτε κινηματογράφο ε, πάει πολύ! Ως ένα βαθμό συμφωνούμε. Πρωτίστως γιατί δεν σπανίζουν οι φορές που το καρέ του «intermission» πέφτει κυριολεκτικά όπου να ‘ναι, άσχετα αν ταιριάζει με τη στιγμή ή όχι. Εννοείται πως υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Διαβάστε επίσης
Από την άλλη, συνολικά η εμπειρία του θερινού σινεμά συνιστά μια ιεροτελεστία με «απαράβατους» κανόνες. Γιατί το διάλειμμα, εκτός του ότι λύνει μερικά πρακτικά ζητήματα (λέγε με και τουαλέτα), δίνει την ευκαιρία για χαλαρή κουβέντα και… απόδραση, σε περίπτωση που το θέαμα της μεγάλης οθόνης προκαλεί αξεπέραστη δυσφορία. Με ανοιχτά τα φώτα και άπαντες παρασυρμένους στο refill του ποπ κορν, δε χρειάζεται ο δυνητικός φυγάς να σκύβει και να σπρώχνει τους διπλανούς τους για να αποχωρήσει ατάκτως. Παρεμπιπτόντως, φιλική συμβουλή: άμα θελήσετε να σηκωθείτε να φύγετε ενώ παίζει η ταινία, είναι απολύτως μάταιο να κάνετε ακροβατικά ώσπου να βγείτε από την αίθουσα. Η όλη υπόθεση διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και είναι πιο πρακτικό να κινηθείτε κανονικά, διότι όπως και να το κάνουμε μια μικρή ενόχληση θα υπάρξει. Μην πάθετε και τη μέση σας χωρίς λόγο.
Πίσω στο θέμα μας, για να βάλουμε και μία κατακλείδα. Ενίοτε το διάλειμμα μοιάζει αταίριαστο και ασυντόνιστο με την ενέργεια μιας προβολές. Άλλοτε υπογραμμίζει όλα όσα κάνουν διαφορετική μια έξοδο σε θερινό σινεμά. Και κάπου εδώ μπαίνει ο παράγοντας του υποκειμενικού γούστου, καθώς το πιο σημαντικό είναι ένας υποψήφιος θεατής να επιλέξει την αίθουσα, ανεξαρτήτως τύπου. Και επίσης, να τηρεί ένα στοιχειώδες σινεφιλικό σαβουάρ βιβρ το οποίο τείνει να ξεχαστεί, αν λάβουμε υπόψη μαρτυρίες που ακούγονται όλο και πιο συχνά τελευταία…
