Η μεγαλύτερη κουταμάρα που βλέπουμε κάθε χρόνο στις υποψηφιότητες των Όσκαρ
Την περασμένη Πέμπτη, είχαμε την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων στα επερχόμενα Όσκαρ της 16ης Μαρτίου (15ης για τους Αμερικάνους). Κάθε χρόνο, υπάρχει ένα τελετουργικό μετά το πέρας της ανακοίνωσης. Όλες οι ιστοσελίδες των ΗΠΑ και οι μεγάλες διεθνείς όπως Guardian και BBC, φτιάχνουν φωτογραφικά posts για τα social media με μία φράση: Oscar Snubs. Αφού, δηλαδή, έχουν ενημερώσει για τους νικητές, αφιερώνουν έτι περισσότερο χρόνο για να μιλήσουν για όσους «σνομπαρίστηκαν».
Ακριβής μετάφραση της λέξης Snub δεν υπάρχει στα ελληνικά, αλλά είτε μιλάμε για «σνομπάρισμα» είτε για παράλειψη. Έτσι, βλέπουμε ονόματα σκηνοθετών, ηθοποιών και ταινιών που δε χώρεσαν στη 10άδα και την 5άδα των πιο ενδιαφέροντων οσκαρικών κατηγοριών. Ενδιαφέροντων από την άποψη της δημοφιλίας, διότι όλοι όσοι έχουν υποψηφιότητα, έχουν κάνει κάτι ενδιαφέρον, κάτι σημαντικό για να παραχθεί μια ταινία. Πώς να αγνοήσει κανείς, για παράδειγμα, την υπεύθυνη ή τον υπεύθυνο στα κοστούμια, ή την οργάνωση παραγωγής, ή τη Φωτογραφία;
Εν πάση περιπτώσει, τα Snubs είναι μια καθιερωμένη καφενειακή συζήτηση, στην οποία ο καθένας λέει ποιος πιστεύει ότι έπρεπε να είναι υποψήφιος. Κι όταν λέμε «ο καθένας», αναφερόμαστε σε ιστοσελίδες τύπου Hollywood Reporter, Vanity Fair, Variety και κάθε μέσο που έχει θεματολογία σχετική με το σινεμά. Όπως, αναφερόμαστε και σε ηθοποιούς ή ανθρώπους της βιομηχανίας. Να, για παράδειγμα προχθές, η Νάταλι Πόρτμαν, στο πλαίσιο της προώθησης της ταινίας της στο φεστιβάλ Sundance, ανέφερε πως αγνοήθηκαν από τα Όσκαρ ταινίες γυναικών σκηνοθετών όπως το Testament of Ann Lee ή το Hedda.
Και πού είναι το κακό ρε φίλε να λέει κάποιος ότι πιστεύει πως ένας ηθοποιός ή μια σκηνοθέτις έπρεπε να είναι υποψήφιες; Αφού κι εσύ αυτό έκανες εδώ. Σωστά. Προφανώς και δεν υπάρχει τίποτα κακό. Έκανα όμως το ίδιο; Για ρίξτε μια προσεκτικότερη ματιά. Διότι εγώ έγραψα ποιος πιστεύω ότι έπρεπε να είναι υποψήφιος και ταυτόχρονα έγραψα και στη θέση ποιου, ποιον έπρεπε δηλαδή να αντικαταστήσει.
Αυτό δεν το έκανε ούτε η Νάταλι Πόρτμαν, ούτε φυσικά οι τόσες ιστοσελίδες. Γίνεται μια συζήτηση για Snubs, η οποία είναι ατελέσφορη διότι δεν έχει κανείς τους το θάρρος να μιλήσει για άδικη υποψηφιότητα. Μιλάνε για άδικη μη υποψηφιότητα, αλλά δε μας λένε τι προτείνουν; Πάντοτε, όταν κάτι δε σου αρέσει όπως είναι, οφείλεις να έχεις μια αντιπρόταση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στα Όσκαρ έχουμε τη μεγάλη κατηγορία, της Καλύτερης Ταινίας, με 10 θέσεις για υποψηφιότητες. Και σε όλες τις υπόλοιπες, έχουμε 5 θέσεις. Όταν λες ότι η τάδε έπρεπε να ήταν υποψήφια, οφείλεις να πεις είτε ποιος από τους 5 θεωρείς ότι είχε λιγότερο άξια δουλειά είτε να φωνάζεις για να αυξηθούν οι θέσεις. Μαντέψτε τι από τα δύο συμβαίνει από όλους αυτούς που μιλάνε για Snubs… Ακριβώς, τίποτα!
Η αγαπητή Νάταλι Πόρτμαν είπε ότι αγνοήθηκαν οι γυναίκες σκηνοθέτιδες και οι ταινίες τους. Ανέφερε τις ταινίες Sorry Baby, Hedda, Testament of Ann Lee και Left-Handed Girl. Θεωρεί, λοιπόν, ότι αυτές οι 4 γυναίκες έπρεπε να είναι υποψήφιες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και οι ταινίες τους επίσης. Άρα, αν έχεις το θάρρος της γνώμης σου κυρία Πόρτμαν, πες μας ποιους από τους 5 υποψήφιους σκηνοθεσίας θα έθετες εκτός; Την Κλόε Ζάο όχι, γιατί είναι γυναίκα. Άρα, αυτό που υποστηρίζει και δεν το λέει ανοιχτά, είναι ότι ο Πολ Τόμας Άντερσον, ο Γιοακίμ Τρίερ, ο Τζος Σάφντι και ο Ράιαν Κούγκλερ δεν αξίζουν να είναι υποψήφιοι για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Άντε να δούμε και για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Εκεί, όντως, υπάρχει μια ξεκάθαρη υποψηφιότητα που δεν είναι πάνω από τις ταινίες που αναφέρει η Πόρτμαν. Η ταινία F1 δεν έχει θέση. Από τις άλλες 9, λοιπόν, ποιες θα αφαιρούσες αγαπητή Νάταλι;
Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι να απορρίψω τον ισχυρισμό της Πόρτμαν ότι στο Χόλιγουντ ακόμα οι γυναίκες σκηνοθέτιδες αντιμετωπίζουν πολλά παραπάνω εμπόδια και πρέπει να πείσουν διπλά και τρίδιπλα τις επιτροπές που ψηφίζουν. Όχι μόνο γιατί έχει δίκιο, αλλά, κυρίως, γιατί δε ζω στο Χόλιγουντ να ξέρω τι συμβαίνει. Εγώ καταναλώνω απλά τις ταινίες και κρίνω με τα δικά μου κριτήρια. Το ζήτημα είναι ότι όταν αρχίζεις να μιλάς για αδικία, πρέπει να την τοποθετείς ολοκληρωμένη, όχι με μισόλογα για να μη χαλάσεις τις δημόσιες σχέσεις σου.
Αν θες να μιλήσεις για Snubs στα Όσκαρ, μίλα, αλλά κάνε το ανοιχτά. Οι θέσεις είναι συγκεκριμένες. Δεν έχει παραπάνω. Ούτε έχει και κάποιο νόημα να κάνουμε κάθε κατηγορία να έχει 10 υποψήφιους. Δε θα βγαίνουν ούτε τα logistics ως προς τους καλεσμένους, ούτε και θα έχει κάποιο νόημα μετά. Όσο περισσότεροι υποψήφιοι, τόσο περισσότερο χάνει το νόημα η υποψηφιότητα. Άρα, 10 στην Καλύτερη Ταινία, 5 σε όλες τις άλλες. Αυτό είναι και δεν αλλάζει.
Με βάση αυτό, λοιπόν, μίλα για παραλείψεις και αδικίες, αλλά μη λες μόνο ποιος άξιζε να είναι και δεν είναι. Πες και ποιος δεν άξιζε τόσο να είναι, αλλά είναι. Για να μπει κάποιος, πρέπει πρώτα να βγει κάποιος. Αν δεν πιστεύεις ότι κάποιος είναι άδικα υποψήφιος, τότε δεν υπάρχει snub και πάμε παρακάτω. Σε ένα γεμάτο βαγόνι τρένου, αν δεν κατέβει κανείς στην επόμενη στάση, δε θα υπάρχει χώρος για να ανέβει και κανείς.