Η «Δική της Κόλαση» του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν είναι και η δική μου κόλαση
Μετά το «Drive», ο σκηνοθέτης μας προσφέρει τον τρίτο κατά σειρά αμφιλεγόμενο neon εφιάλτη του.
Περιεχόμενα
Έχει περάσει μια δεκαετία από την τελευταία φορά που ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Από το 2016 και το «Neon Demon» έως σήμερα, ο σκηνοθέτης έχει επικεντρωθεί σε σινεφίλ διαφημίσεις (μια εκ των οποίων έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ της Βενετίας, με πρωταγωνίστρια τη Μπλέικ Λάιβλι) και τηλεοπτικές σειρές («Too Old to Die Young», «Copenhagen Cowboy») για το Netflix. Μετά από την πολύχρονη απουσία, το νέο ψυχολογικό θρίλερ του, «Η Δική της Κόλαση», έκανε πρεμιέρα στις Κάννες και, ποιος θα το περίμενε, είναι χαρακτηριστικά στυλιζαρισμένο α λά Ρεφν.
Με φόντο μια φουτουριστική πόλη, λουσμένη με νέον φώτα και πυκνή ομίχλη, στην οποία κυκλοφορεί ένας δολοφόνος με το όνομα «Leatherman», η Ελ (Σόφι Θάτσερ) και η Χάντερ (Κριστίν Φροσέθ) προετοιμάζονται για να πρωταγωνιστήσουν σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Σε μία προσπάθεια να διορθώσει τη σχέση τους, η πρώην κολλητή-νυν μητριά της Ελ, Ντομινίκ (Αβάνα Ρόουζ Λιου), θα συμμετάσχει στην παραγωγή. Την ίδια στιγμή, ο Στρατιώτης Κ (Τσαρλς Μέλτον) περιπλανιέται στην πόλη ψάχνοντας την εξαφανισμένη κόρη του, που έχει πέσει θύμα του επικίνδυνου άνδρα.
Μπλε και ροζ φώτα σε μια σικ κόλαση
Σε κανένα σημείο της η παραγωγή του Ρεφν δεν προσποιείται πως ενδιαφέρεται για απλοϊκές έννοιες όπως το «νόημα». Αυτά που έχουν περισσότερη σημασία και αποτελούν τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της «Δικής της Κόλασης» είναι το ύφος και η οπτική γλώσσα του σκηνοθέτη. Σε αυτόν τον παράξενο κόσμο που θυμίζει το νεο-νουάρ ξαδερφάκι του «Blade Runner 2049», ο Ρεφν παραδίδεται στο επιφανειακό χάος. Αν το «Μόνο ο Θεός Συγχωρεί» και το «Neon Demon» ήταν ασκήσεις πάνω στην ντελιριακή, νέον αισθητική, με τη «Δική της Κόλαση» ο σκηνοθέτης αποφασίζει να επιμείνει στην επιλογή του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το αποτέλεσμα είναι ένα εντυπωσιακό περίβλημα που μοιάζει να υπάρχει αποκλειστικά για λόγους αυτοθαυμασμού.

Πατέρας μόνος ψάχνει
Στην απέραντη όχθη της βιομηχανικής και μυστηριώδους πόλης, ο Στρατιώτης Κ λειτουργεί περισσότερο ως ένας τρόπος να χτιστεί η ατμοσφαιρική μυθολογία του Leatherman. Η ιστορία του συνδέεται ελαφρώς με τη βασική πλοκή της ταινίας, προσφέροντας μερικά ατμοσφαιρικά διαλείμματα στην περιπέτεια των πρωταγωνιστριών. Η ύπαρξή της μοιάζει λογική αν ακούσουμε την ιστορία του πώς ο σκηνοθέτης επέλεξε τον Μέλτον: ξεχώρισε την ερμηνεία του παρακολουθώντας το (εξίσου ντελιριακό και κενό νοήματος) «Riverdale» με την έφηβη κόρη του.
Ας μη φέρουμε πίσω το σέξι, υποθέτω
Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη την ιστορία του πατέρα-συμβολικού αρσενικού-δολοφόνου Leatherman, στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται ένα σκανδαλώδες ερωτικό τρίγωνο. Η σεξουαλική ένταση ανάμεσα στην Ελ και την Ντομινίκ είναι τόσο διάχυτη που μπορείς να κολυμπήσεις μέσα της. Ο Ρεφν καταφέρνει να εντοπίσει και να αποτυπώσει την πολυπλοκότητα ενός σαπφικού έρωτα στις νεότερες ηλικίες, κάπου ανάμεσα στο «θέλω εσένα» και στο «θέλω να είμαι εσύ», αλλά και το αίσθημα της προδοσίας που γεννιέται όταν μια απ’ τις δύο βρίσκει καταφύγιο στην «ασφαλή» επιλογή της ετεροκανονικότητας.

Αλλά ακόμη και αυτή η ένταση ξεθυμαίνει άδοξα. Η ενδιαφέρουσα δυναμική των δύο γυναικών μπορεί να πάει μόνο μέχρι ένα σημείο όταν και οι δύο χαρακτήρες διαθέτουν το συναισθηματικό βάθος καρικατούρας. Οι ταλαντούχες Θάτσερ («Companion») και Λιου («Tuner») καταφέρνουν να κάνουν εξαιρετική δουλειά στο πλαίσιο των ρόλων τους. Καμία έκπληξη εδώ, ειδικά δεδομένου του στάτους της Θάτσερ ως την επόμενη «scream queen» της γενιάς της.
Με την γυαλιστερή επιφάνεια της «Δικής της Κόλασης» να κουβαλά το μεγαλύτερο βάρος της γοητείας της, μπορώ τουλάχιστον να αναγνωρίσω στον Ρεφν μια κάποια αβαντ-γκαρντ αυτογνωσία. Όταν η Ελ κοιτάζει την συνεργάτιδά της να φλερτάρει με έναν άντρα του υποκόσμου, αναρωτιέται ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας: «πώς γίνεται να είναι κάποιος τόσο ελκυστικός και ταυτόχρονα να μη σου κάνει ‘κουκου’».
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 23 Ιουλίου από την Film Group. Για τα προγράμματα των κινηματογράφων, δείτε το Exodos Guide.
Μπλε και ροζ φώτα σε μια σικ κόλαση