Είδαμε το «Κλασικό Αριστούργημα», τη νέα ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός οργάνωσε μία σειρά από διαδραστικές προβολές για το νέο πρότζεκτ που ετοιμάζει.
Το κοινό βίωμα κάθε Αθηναίου: είναι Αύγουστος, η πόλη είναι εντελώς άδεια, αλλά κάπως μαγικά, κάθε προβολή των «Φτηνών Τσιγάρων» του Ρένου Χαραλαμπίδη (και είναι πολλές) είναι γεμάτη. Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι Αθηναίοι; Είναι οι ίδιοι πιστοί θαυμαστές, ή απλά η ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη άφησε για πάντα το σημάδι της στη μιλένιαλ ψυχή, ως ένα στιγμιότυπο μιας προ-Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνας που είναι εύκολο να μυθοποιήσουμε;
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πήραν μέρος σε αυτή τη μαγεία, αλλά αυτή περίπου την ατμόσφαιρα μοιάζει να θέλει να δημιουργήσει ξανά ο Χαραλαμπίδης με τη νέα του ταινία, το «Κλασικό Αριστούργημα», δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να την παρακολουθήσει και να συζητήσει μαζί του γι’ αυτή, μέσα από μερικές διαδραστικές προβολές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το πείραμα είναι πραγματικά ενδιαφέρον και μοιάζει να έχει ως βάση του την πεποίθηση πως η τέχνη είναι ένας χώρος συζήτησης και αλληλεπίδρασης.
Από τη μία πλευρά, μια αναδρομή και ανασκόπηση του παρελθόντος και από την άλλη μία πολεμική για τον φόβο της «γελοιοποίησης» μέσα στην τέχνη, ο Χαραλαμπίδης στήνει το «Κλασικό Αριστούργημα» ως μία συνέχεια του «No Budget Story». Υποδύεται για άλλη μια φορά τον Ειρηναίο, τον κάποτε νέο επίδοξο σκηνοθέτη που, όντας μεσήλικας πια, έχει απαρνηθεί το όνειρο της τέχνης και έχει γίνει ένας μίζερος αλλά γνωστός κριτικός κινηματογράφου.
Αν λάβουμε υπόψιν τον πρωταγωνιστή του, ο οποίος βρίσκεται εντελώς εγκλωβισμένος από την ντροπή του να εκτεθεί συναισθηματικά παρουσιάζοντας την τέχνη του, πνιγμένος μέσα στη μοναξιά του, επιτυχημένος εξαιτίας της σκληρότητάς του απέναντι στα έργα των άλλων και πλέον παραγκωνισμένος από την αγορά εργασίας που προωθεί τις φρέσκιες φωνές, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει τους κριτικούς κινηματογράφου με μια κάποια εμπάθεια. Βέβαια, τυχαίνει να είμαι ακριβώς ο άνθρωπος που βρίσκεται στο στόχαστρο! Αλλά, παρά την επίμονη και προφανή σκιαγράφηση του χαρακτήρα, αυτή είναι και η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του «Κλασικού Αριστουργήματος»: η ιδέα του Ειρηναίου ως ενός καλλιτέχνη που περιόρισε τον εαυτό του και διάλεξε το λάθος μονοπάτι, αλλά ακόμη βρίσκεται σε άρνηση.
Ο Χαραλαμπίδης μας θυμίζει το παρελθόν του Ειρηναίου μέσα από σκηνές του «No Budget Story», οι οποίες καταλαμβάνουν περίπου το μισό της ταινίας, και νέες σκηνές με τους ίδιους χαρακτήρες (στους ρόλους οι Δήμητρα Παπαδήμα, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Βουλτάτζης και Βάνα Πεφάνη), οι οποίοι έχουν προχωρήσει εξίσου στις ζωές τους, αλλά ακόμη προσδιορίζονται από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Εκεί είναι που το «Κλασικό Αριστούργημα» χάνει τον ειρμό του, με την πλοκή να οδηγείται σε παράδοξες και μπερδεμένες καταστάσεις που συχνά δεν βγάζουν νόημα.
Είναι, βέβαια, πολύ νωρίς για να κρίνουμε την ταινία στο σύνολό της. Αν μη τι άλλο, ο Χαραλαμπίδης μας έδωσε μια γεύση από την αρχική εκδοχή της, παρουσιάζοντας με ευαλωτότητα ένα έργο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Μπορεί, συζητώντας με το κοινό, να καταφέρει να φτιάξει κάτι πιο κοντά στο «Κλασικό Αριστούργημα» που ήθελε.
