Dracula: Αξίζει να δεις την ταινία που έχει κατακλύσει τα social media;
Η νέα ταινία του Λυκ Μπεσσόν, Dracula: A Love Tale (2025), επιχειρεί να ξανασυστήσει τον θρύλο του πιο γνωστού βαμπίρ της λογοτεχνίας μέσα από έναν καθαρά συναισθηματικό φακό. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα ενεργός στα social media για να έχεις πέσει ήδη επάνω σε κάποιο reel ή κάποιο βιντεάκι.
Ο Κάλεμπ Λάντρι Τζόουνς ερμηνεύει τον Δράκουλα με την ευαισθησία ενός πληγωμένου ήρωα, ενώ η Ζόι Μπλεου ενσαρκώνει τη Μίνα / Ελισαμπέτα, το αντικείμενο μιας αγάπης που αψηφά τον χρόνο. Δίπλα τους, ο Κρίστοφ Βαλτς εμφανίζεται ως ιερέας – αντίπαλος του ήρωα, και οι Ματίλντα ντε Άντζελις, Ιγουένς Αμπίντ και Γκιγιώμ ντε Τογκεντέκ συμπληρώνουν το καστ.
Η αφήγηση και το ύφος
Ο Μπεσσόν μεταφέρει την ιστορία από τον 15ο αιώνα —όταν ο πρίγκιπας Βλάντ μεταμορφώνεται σε Δράκουλα ύστερα από την δολοφονία της αγαπημένης του— στη Γαλλία του 19ου αιώνα, εκεί όπου ο ήρωας ανακαλύπτει τη Μίνα, μια γυναίκα ίδια με την χαμένη Ελισαμπέτα. Αντί να εστιάσει στη βία ή τον τρόμο, ο σκηνοθέτης μετατρέπει τη μυθολογία σε ένα γοτθικό δράμα που περιστρέφεται γύρω από την απώλεια, την αθανασία και την κατάρα της αιώνιας αγάπης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η φωτογραφία της ταινίας αναδεικνύει τα βαθυκόκκινα, χρυσαφένια και σμαραγδένια χρώματα που χαρακτηρίζουν το ύφος του Μπεσσόν — έναν σκηνοθέτη που έχει δείξει την αγάπη του για την οπτική υπερβολή ήδη από τα Léon και The Fifth Element. Η μουσική του Ντάνι Έλφμαν έρχεται να δώσει μια μελαγχολική αλλά μαγευτική διάσταση, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και την κατάρα.
Η υποδοχή και οι αδυναμίες
Η ταινία προκάλεσε αντιδράσεις. Η Le Monde τη χαρακτήρισε «οπτικά υπέροχη αλλά γεμάτη στερεότυπα», ενώ το Rotten Tomatoes επισημαίνει πως, παρά τη σκηνοθετική φινέτσα, η δραματουργία παραμένει επιφανειακή και οι γυναικείοι χαρακτήρες αναπτύσσονται ελάχιστα. Πράγματι, η υπερβολική εμμονή στην αισθητική κάνει την ιστορία να χάνει ρυθμό· ο θεατής μαγεύεται από την εικόνα, αλλά συχνά απομακρύνεται συναισθηματικά.
Σε αντίθεση με τον Dracula Untold (2014) του Γκάρι Σορ, όπου ο μύθος διαβάζεται ως επική ιστορία αυτοθυσίας, ο Μπεσσόν προτείνει μια εσωτερική, ποιητική προσέγγιση. Πιο κοντά στο Dracula του Φράνσις Φορντ Κόπολα (1992), η νέα εκδοχή επιχειρεί να αποτυπώσει το πάθος και την ενοχή του ήρωα, αλλά χωρίς το λυρικό βάθος ή τη μυθοπλαστική πυκνότητα της ταινίας του ’92. Ο Δράκουλας του Μπεσσόν δεν είναι τέρας ούτε άγιος· είναι ένας αιώνια ερωτευμένος άνθρωπος που χάνει τα πάντα στο όνομα του ίδιου του συναισθήματος.
Το Dracula: A Love Tale είναι μια ταινία που δεν τρομάζει — αλλά μαγεύει. Είναι σκοτεινή, αργή και αισθητικά συγκλονιστική, με κορυφαίες στιγμές οπτικής τέχνης, αλλά και με σεναριακές αστοχίες που δεν της επιτρέπουν να γίνει κλασική. Ο Μπεσσόν μάς καλεί να δούμε τον μύθο όχι ως τρόμο, αλλά ως τραγωδία· όχι ως φρίκη, αλλά ως έρωτα που δεν πεθαίνει ποτέ.
Βαθμολογία: Εμείς θα της δώσουμε ένα 7,5/10 — για τη σκηνοθετική τόλμη, την ατμόσφαιρα και τη συναισθηματική του υπογραφή.