Υπάρχει χειρότερο χριστουγεννιάτικο γλυκό από τη δίπλα;

Βάλτε για λίγο τον εαυτό σας στη θέση του μελομακάρονου. Είναι ο σταρ των Χριστουγέννων, δε γκρινιάζει που τον υπόλοιπο χρόνο το έχουν εξαφανισμένο και δε βγάζει άχνα που έχει πάντα δίπλα του έναν κουραμπιέ. Δε βγάζει άχνη, θα έγραφα καλύτερα, αλλά δε θέλω να σας αποτρέψει να στηρίξετε όσα θα πω, ένα κακό λογοπαίγνιο. Κι ενώ αποδέχεται να μπαίνει σε debate με τον κουραμπιέ, εμείς πήγαμε και του κοτσάραμε ένα ακόμα γλυκό, τη δίπλα, που είναι ύβρις και ιεροσυλία να τη βάζουμε στην ίδια πρόταση με το μελομακάρονο.

Ναι, η δίπλα έχει μια πορεία πολλών δεκαετιών, έχει ταυτιστεί πολύ με τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα, αλλά οι εποχές προχωράνε και δε θα ήταν και τόσο τρομερό η δίπλα να έμπαινε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, να το αφηγούμαστε στα εγγόνια μας ως κάτι που υπήρξε, αλλά ο χρόνος του έληξε.

Γιατί τόσο μίσος για το γλυκό; Έχουμε δύο λόγους.

Πρώτος λόγος: γλυκό που θέλει τόσο παπάριασμα σε σιρόπι για να γίνει ωραίο και να μην είναι απλά ψίχουλα που τα σπάμε και τα τρώμε ή σαν ψωμί, δεν έχει κάποια αξία. Το ίδιο πιστεύω και για όλα εκείνα που τους ρίχνεις έναν τόνο σοκολάτα από πάνω, κουβερτούρα λιωμένη, για να αποκτήσουν αυτό το kick που ψάχνουμε στα γλυκά. Η δίπλα πρέπει να βουτήξει ολόκληρη σε σιρόπι, να εμβαπτιστεί, όπως έλεγε στο Άκρως Οικογενειακό η Λίλα. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κολλάνε μετά τα χέρια και να πρέπει να πλένεσαι κάθε λίγο και λιγάκι.

Επίσης, η δίπλα δεν τεμαχίζεται. Δε μπορείς να φας μια μπουκιά. Γιατί την τρως και όπως κόβεις με τα δόντια το κομμάτι, διαλύεται, ένα κομμάτι πέφτει πάνω σου, ένα στο πιάτο, λερώνεσαι, κολλάει το παντελόνι σου μετά, ένας αχταρμάς. Ακόμα κι ο κουραμπιές που έχει την ενοχλητική άχνη που με μια ανάσα πετάγεται παντού, μπορείς να τον κάνεις μια μπουκιά και να μη λερωθείς.

Για βάλε μια δίπλα στο πιάτο για τον Άγιο Βασίλη και θα του χαλάσεις όλο το πρόγραμμα. Θα κάνει παραπάνω θόρυβο για να πλύνει τα χέρια του ή, αν δεν τα πλύνει, θα του κολλήσει κάποιο περιτύλιγμα στο χέρι και θα αφήσει κάπου ένα τσαπατσούλικο δώρο. Μαζί με τη δίπλα άσε του κι ένα μωρομάντηλο να σκουπιστεί.

Δεύτερος λόγος: το όνομά της. Γλυκό με όνομα που δίνει ευκαιρία σε μπαρμπάδες όπως εγώ, να λέμε την κλασική κουταμάρα «κάτσε δίπλα μου» και να κλείνουμε το μάτι πονηρά, πρέπει να διώκεται. Χώρια που μας λέει ακριβώς τι θα μας κάνει αν τη φάμε. Θα αποκτήσουμε δίπλες, παχάκια που θα τα πιάνουμε και θα αναρωτιόμαστε πώς κατηντήσαμε έτσι.

Τα γλυκά γενικά πρέπει να είναι διαχειρίσιμα και να μην πρέπει να φορτώσεις το στομάχι σου με ποσότητα. Αν δαγκώσεις μια δίπλα, μετά τι θα κάνεις; Θα αφήσεις την υπόλοιπη στο πιάτο αν δε θες να φας; Ή στο κουτί με τις άλλες δίπλες; Ενώ το μελομακάρονο είναι τα πατατάκια των γλυκών. Τρως ένα να σου κόψει τη λιγούρα κι αν πεινάς ακόμα, τρως ένα δεύτερο. Και μετά τρίτο.

Γι’ αυτό ας αλλάξουμε όνομα, να μην είναι δίπλα, αλλά να τη λέμε «στοναγύριστο» για να ηρεμήσουμε.