Μήπως πρέπει να «τελειώνει» το αστείο με το Παγκράτι;

Το βράδυ της Παρασκευής, χθες, περνούσα από την Ευλαλία στο Μετς, ένα μεζεδοπωλείο που κάνει θραύση από τη μέρα που άνοιξε, και είδα να έχει μια ουρά 10 ατόμων που περίμεναν όρθιοι μπας και αδειάσει κάποιο τραπέζι να κάτσουν. Αναρωτήθηκα μέσα μου «ρε παιδιά, γιατί το κάνετε αυτό στον εαυτό σας Παρασκευή βράδυ; Γιατί δε θέλετε να περνάε καλά και θέλετε να ταλαιπωριέστε;». Κι όπως το αναρωτήθηκα, λίγο μετά ο δρόμος μου με έβγαλε στο Παγκράτι, πρώτα στην πλατεία Προφήτη Ηλία όπου είναι το Profitis Spritzeria και η Agave και μετά πιο χαμηλά στο τέρμα της Ευφράνορος, που οδηγεί στο Τσέλσι.

Γράφει ο Στέργιος Πουλερές…

Σε αυτά τα δύο σημεία γίνεται κάτι παραπάνω από το αδιαχώρητο. Το Τσέλσι είναι έτσι εδώ και μια 10ετία, ενώ ο Profitis είναι έτσι από τον περασμένο Γενάρη, δηλαδή ενάμιση μήνα μετά το άνοιγμά του. Ούτε χρόνο δεν έχει συμπληρώσει. Ακόμα λιγότερο διάστημα είναι ανοιχτό το Agave που μαζεύει κι αυτό έναν στρατό από κόσμο.

Βλέπεις ανθρώπους να προσεγγίζουν τα μαγαζιά αυτά, να βλέπουν πως δε χωράνε όχι να κάτσουν στον μέσα χώρο, αλλά ούτε να κάτσουν πάνω στο πεζοδρόμιο, και η επιλογή τους ποια είναι; Να αράξουν στη μέση του δρόμου και να πάρουν ένα ποτό στο χέρι. Ο λόγος; Μα για να είναι στη φάση. Όχι για να περάσουν καλά, αλλά για να πουν ότι βρίσκονταν εκεί. Αυτό κινεί σήμερα την πλειοψηφία του κόσμου όταν βγαίνει έξω. Να πάει εκεί που πάνε τα μιλιούνια. Καρύτση, Δραγατσανίου στο Dr.8, Παγκράτι, Ασκληπιού, Κιάφας, αυτά είναι τα σημεία που τιγκάρουν στα κεντρικά της Αθήνας.

Αυτή ήταν χθες βράδυ η εικόνα έξω από το Τσέλσι.

«Πληγή» για το Παγκράτι αυτή η πολυκοσμία

Όσο κι αν ο καθένας έχει το ελεύθερο να κάνει ό,τι γουστάρει και να πάει σε όποιο μαγαζί θέλει, αυτό που δεν κατανοούμε, είναι ότι πια απαιτείται και συνείδηση στις επιλογές μας για ποτό ή φαγητό. Το Παγκράτι πλήττεται από τέτοιες εικόνες, οι ντόπιοι δε μπορούν πια να ζήσουν στη γειτονιά τους. Και δεν είναι πως δεν έχει μαγαζιά στα πέριξ εξίσου αξιόλογα. Δεν είναι πως το Τσέλσι είναι το διαμάντι του Παγκρατίου και είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Ένα μπαρ σχεδόν ίδιο από τη μέρα που άνοιξε είναι. Πόσα μαγαζιά στη Βαρνάβα, πόσα μαγαζιά στην Προσκόπων, πόσα ακόμα ωραία μαγαζιά στο Μετς που είναι λίγο πιο κάτω…

Όπως πηγαίνει η κατάσταση, σε λίγο θα φτάνει κόσμος να βγαίνει από την πολυκατοικία του και να είναι ήδη στο Χ μπαρ στο Παγκράτι, διότι θα φτάνει ως εκεί η ουρά. Τι ακριβώς παίρνετε δηλαδή ως εμπειρία όταν είστε 10 μέτρα μακριά από την είσοδο, στη μέση του δρόμου, δεν ακούτε καν τη μουσική και κάθε λίγο και λιγάκι κοιτάτε τα διερχόμενα αυτοκίνητα;

Είμαστε κι εμείς μέρος του προβλήματος που, αντιλαμβανόμενοι τη δίψα του κόσμου για νέα μέρη, κάνουμε overhype ένα μπαρ που μόλις άνοιξε και συρρέει ο κόσμος εκεί.

Και δε φαίνεται να υπάρχει και γυρισμός πια, διότι η Αθήνα είναι παραδομένη στην εστίαση, το τελευταίο δίμηνο έχουν ανοίξει μετρημένα τουλάχιστον 30 νέα μαγαζιά μόνο στο κέντρο και πέριξ και έπονται και σίγουρα καμία 20αριά ακόμα ως τον Δεκέμβριο. Μόνη ελπίδα αυτά τα μαγαζιά να μαζέψουν κόσμο από τα ασφυκτικά γεμάτα, για να «ανασάνουν» κάπως κάποιες γειτονιές.

Σκεφτείτε τους ανθρώπους που μένουν απέναντι από το κάθε Τσέλσι, που έχουν αυτή τη βαβούρα εκατοντάδων ανθρώπων στ’ αυτιά τους. Στη μία άκρη το μπούγιο στον Προφήτη, στην άλλη το μπούγιο στο Τσέλσι. Και στο ενδιάμεσο η Τράκα και ένα ακόμα μέρος, το Genesis, που είναι coffee spot, αλλά τα βράδια το γυρίζει. Και γεμίζει κι αυτό, παρά το ότι μιλάμε για χώρο 20 τετραγωνικά περίπου.

Το Παγκράτι μοιάζει να έχει μετατραπεί από ένα αστείο (για το πάρκινγκ και τους φασέους) σε μια ανυπόφορη και αδιέξοδη κατάσταση.