Για το Χόλιγουντ, καλύτερα κλωνοποίηση, παρά «κακό» facelift
Με αφορμή τον εφιάλτη που πέρασε ο Τζιμ Κάρεϊ μετά την εμφάνισή του στα βραβεία Σεζάρ, αναρωτιόμαστε αν οι αισθητικές παρεμβάσεις είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα ενός ηθοποιού.
Πριν λίγο καιρό, ο ηθοποιός Τζιμ Κάρεϊ βρέθηκε στο κέντρο μιας παράξενης θεωρίας συνωμοσίας μετά από την εμφάνισή του στα φετινά βραβεία Σεζάρ. Μετά από ένα χιουμοριστικό βίντεο στο οποίο ισχυρίζεται πως όλοι οι κωμικοί του Χόλιγουντ έχουν «προσληφθεί από την κυβέρνηση για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού» και μερικές αντι-εμβολιαστικές δηλώσεις του λίγους μήνες αργότερα, ο ηθοποιός συγκέντρωσε γύρω του μια δυνατή πλατφόρμα «ψεκασμένων» θαυμαστών.
Όπως είναι λογικό, λοιπόν, όταν ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του με ένα εμφανώς ανανεωμένο πρόσωπο και… πειθήνιες ευχαριστίες, η φαντασία των θαυμαστών του άρχισε να οργιάζει. Μοναδική εξήγηση, η προφανής αντικατάσταση του ηθοποιού από έναν υπάκουο κλώνο, αποτέλεσμα της αντίστασής του απέναντι στους Ιλουμινάτι γραφειοκράτες σαυρανθρώπους που επανδρώνουν τις κυβερνήσεις μας. Τόσο γρήγορα διαδόθηκε η φήμη, που η drag queen και μακιγιέζ Alexis Stone ανέβασε μια φωτογραφία δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη, με το προσθετικό πρόσωπο του Κάρεϊ, υπονοώντας ότι εκείνη ήταν που τον υποδήθηκε στην τελετή. Για πολλούς, η δημοσίευση του makeup arist ήταν μία αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση της πραγματικότητας.
View this post on Instagram
Θα ήταν λίγο αστεία αν δεν ήταν τόσο ανατριχιαστική, αλλά, περισσότερο απ’ όλα, η αντίδραση αυτή μοιάζει περισσότερο με κάτι που μπορούν να απολαμβάνουν οι άντρες ηθοποιοί. Είναι εγγενώς θλιβερή η στάση που έχουμε απέναντι στους αστέρες μας, με τα σώματά τους να εξετάζονται συνεχώς κάτω από το μικροσκόπιο. Αλλά, αν το σκεφτούμε λίγο, θα συνειδητοποιήσουμε πως καμία συνάδελφός του Κάρεϊ δε θα βρισκόταν στο κέντρο μίας συνομωσίας αν είχε εμφανιστεί με ένα «κακό» facelift. Η ιδέα πως ένας άντρας υπέκυψε στα στερεότυπα ομορφιάς μπορεί να είναι για μερικούς λιγότερο πιθανή από την απαγωγή από εξωγήινους. Για τις γυναίκες ηθοποιούς, το κυνήγι της αιώνιας νεότητας είναι μάλλον δεδομένο.
Αυτή τη στιγμή, στο Χόλιγουντ υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Από τη μία πλευρά, ηθοποιοί όπως η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ («Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι») δηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους απέναντι στις συναδέλφους τους που επιλέγουν να «μεταλλάξουν» τα πρόσωπά τους. Μπορεί η στάση της 68χρονης, δηλαδή, η εκτίμηση του σώματός της ως ένα εργαλείο κομβικό για τη δουλειά της, αλλά και η άρνηση να προσπαθήσει να «παγώσει» τον χρόνο, παραλύοντας ταυτόχρονα τις εκφράσεις της, να είναι σωστή. Όμως, τι συμβαίνει με όλες αυτές τις ηθοποιούς που βλέπουν τις καριέρες τους να περιορίζονται στο ρόλο της ηλικιωμένης με το που πατήσουν τα 40; Λυπάμαι που φτάνω σε αυτό το κλισέ συμπέρασμα, αλλά μοιάζει λες και οι γυναίκες δεν μπορούν να κερδίσουν, όποιο δρόμο κι αν πάρουν.

Μπορώ να σκεφτώ πολλές συναδέλφους του Κάρεϊ, από την ίδια γενιά με αυτόν, που έχουν δεχθεί σφοδρή κριτική για τις περιορισμένες από το botox ερμηνείες τους. Η εμμονή μας με τη νεότητα είναι τόσο διαδεδομένη και αυτονόητη που έχει βρει τον δρόμο της μέσα στα πολιτισμικά προϊόντα που καταναλώνουμε, έμμεσα ή άμεσα. Σκέφτομαι το πρόσφατο «Substance: Το Ελιξίριο της Νιότης» της Κοραλί Φαρζά, με την Ντέμι Μουρ, με μία σελέμπριτι γυναίκα που υποβάλλει τον εαυτό της σε ένα μονοπάτι προς την καταστροφή για τη διατήρηση μίας νεότητας και μίας ομορφιάς που δεν μπορεί καν να χαρεί. Ή, απ’ την άλλη, μία τάση των τελευταίων ετών την οποία εντόπισε η Κέιτι Ροζίνσκι του Independent, με τη Νικόλ Κίντμαν να υποδύεται την πλούσια σύζυγο με ελεύθερη πρόσβαση σε αντιγηραντικές επεμβάσεις σε όλες τις σειρές και ταινίες που συμμετέχει.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και το αισιόδοξο δείγμα του κινήματος της αποδοχής των διαφορετικών σωματότυπων, των σεξουαλικών προτιμήσεων ή της αυτοδιάθεσης του σώματος φαίνεται κάπως επιφανειακό. Ίσως, η επόμενη γενιά να αρχίσει να αντιμετωπίζει τον εαυτό της (και τους γύρω της) με λιγότερη σκληρότητα. Αν κρίνουμε από την επιστροφή των χαμηλοκάβαλων τζιν, μάλλον αυτό θα αργήσει…