Τι κρύβεται στα παρασκήνια της πλατείας Θεάτρου
Μεταξύ της Ομόνοιας και της περιοχής του Ψυρρή υπάρχει ένας κόσμος που για χρόνια υπήρξε δύσβατος, ίσως και απροσπέλαστος για αρκετούς, ο οποίος την ίδια στιγμή ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία αν τον περπατήσεις και παρατηρήσεις τα ιδιαίτερα στοιχεία και τις αντιθέσεις του. Η εξέλιξή του τα τελευταία χρόνια δεν διαφέρει πολύ από την πορεία της ευρύτερης περιοχής της Ομόνοιας, του Ψυρρή και του εμπορικού τριγώνου: η πλήρης εγκατάλειψη στα χρόνια της οικονομικής κρίσης έδωσε σταδιακά την σκυτάλη σε επενδύσεις με αιχμή τον κλάδο της φιλοξενίας. Στα πέριξ της πλατείας Θεάτρου, όμως, υπάρχει ακόμη το αποτύπωμα ενός εμπορικού κόσμου που ήταν πάντα λίγο πιο ακατέργαστος και λιγότερο ραφιναρισμένος σε σχέση με άλλες εμπορικές πιάτσες όπως αυτή της Αιόλου ή της Σταδίου.
Οι επενδύσεις σε ξενοδοχεία
Θα φάνταζε ίσως ασύλληπτο πριν μερικά χρόνια πως η περιοχή που περικλείεται ανάμεσα στην Πειραιώς, την Σωκράτους, την Ευριπίδου και την Μενάνδρου θα προσέλκυε επενδύσεις από διεθνή brands του ξενοδοχειακού κλάδου. Xαρακτηριστικότερη ίσως αυτών είναι η εν εξελίξει δημιουργία του Radisson Theatrou Square Athens στην θέση της Διπλάρειου Σχολής με την Gnosis Investments να έχει αναλάβει το απαιτητικό έργο της ανακατασκευής του διατηρητέου κτηρίου.
Ξεχωρίζει επίσης η προσθήκη του Adia, μια επένδυση της Aluma Hotels and Resorts υπό το brand Curio Collection της Hilton στην συμβολή της Λυκούργου με την Σωκράτους, καθώς επίσης και το Anise Hotel στην Ευριπίδου, επίσης μια επένδυση της Aluma υπό το brand Tapestry Collection της Hilton. Σε λειτουργία βρίσκεται επίσης το Limehome Athens Agora στην συμβολή της Γερανίου με την Πειραιώς, μια επένδυση της Blend Development.
Τα κτίρια
Κάτι που μου κάνει αίσθηση στην γειτονιά είναι η μεγάλη ποικιλομορφία στα κτίρια. Στην στενή ακτίνα της πλατείας Θεάτρου θα παρατηρήσει κανείς πολύ έντονους όγκους κτιρίων, όπως το κτίριο της πλατείας Θεάτρου 10 που θα λέγαμε ότι έχει μπρουταλιστικά χαρακτηριστικά, ενώ μια κάπως δυστοπική αίσθηση αποπνέει η γωνία Μενάνδρου και πλατεία Θεάτρου με τις προσόψεις μεγάλων κτιρίων και την πλαϊνή πλευρά της Διπλάρειου να βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση.
Σώζονται, όμως, και μια σειρά από νεοκλασικά κτήρια, όχι όλα σε εξίσου φροντισμένη κατάσταση, με διασημότερο ίσως αυτό στην γωνία Σωκράτους και Θεάτρου: ιστορικά γνωστό ως οικία της οικογένειας Λιάκου-Μαργαρίτη αλλά επίσης επειδή στεγάζει στο υπόγειό του το αιωνόβιο «Δίπορτο».
Κτήρια με συμμετρική διάταξη και εντυπωσιακούς όγκους όπως στην Αναξαγόρα 18 και την Σωκράτους 43 ξεχωρίζουν ανάμεσα σε άλλα περισσότερο τυποποιημένα.
Ο κόσμος της Ευριπίδου
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει φυσικά στην οδό Ευριπίδου που αισθάνεται κανείς ότι έχει μια αυθύπαρκτη παρουσία και λειτουγεί ως το σύνορο μετά από το οποίο η περιοχή αλλάζει ύφος καθώς μπαίνεις στην επικράτεια της περιοχής του Ψυρρή. Στην Ευριπίδου όμως ο κόσμος του εμπορίου είναι ακόμη παρόν με τις μυρωδιές από τα καταστήματα μπαχαρικών και ξηρών καρπών, τα κινεζικά καταστήματα και τα καταστήματα οικιακών ειδών.
Τα στέκια
Δεν θα μπορούσα να παραβλέψω φυσικά ότι η γειτονιά έχει στέκια με ταυτότητα και παρουσία. Η επανάχρηση του «Ρομάντσο» στην Αναξαγόρα υπήρξε φυσικά μια πολύ τολμηρή και καινοτόμος κίνηση εξακολουθώντας και σήμερα να αποτελεί σημείο αναφοράς. Ιστορικές ταβέρνες όπως το «Δίπορτο» που ήδη ανέφερα και η «Κληματαριά» αλλά και το πολυσύχναστο «Της θεάτρου το Στέκι» αισθάνομαι ότι αναδίδουν ακριβώς αυτό το πολύτιμο αλλά παρεξηγημένο στοιχείο ελληνικότητας και αθηναϊκότητας: το δικαίωμα σε μια σύντομη ξεγνοιασιά ανάμεσα στον φόρτο εργασίας «με ό,τι έχει η κουζίνα».
Η γειτονιά πέριξ της πλατείας Θεάτρου είναι μια γειτονιά που αγαπώ και αισθάνομαι πως έχει μια ιδιαίτερη δυναμική και μεγάλες δυνατότητες. Δυστυχώς, οι δυνατότητες αυτές αποκαλύπτονται έντονα μόνον αφότου γίνουν αντιληπτές από τις ιδιωτικές επενδύσεις. Χωρίς να εξωραϊζω την εικόνα αυτής της δύσκολης γειτονιάς, δεν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα βήματα που έχουν συντελεστεί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για το τμήμα απέναντι της Πειραιώς, μέχρι την Αγίου Κωνσταντίνου και την οδό Μάρνη, όπου οι εικόνες που επικρατούν σήμερα είναι αποκαρδιωτικές και αποτελούν θέμα για ξεχωριστό κείμενο.
