Η νέα ζωή της οδού Δραγατσανίου

Είμαι βέβαιος ότι αν ρωτούσες πριν λίγα χρόνια έναν τυχαίο περαστικό στην πλατεία Κοραή κατά πού πέφτει η οδός Δραγατσανίου, θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να σε κοιτούσε με ένα βλέμμα απορίας. Ομολογουμένως, η Δραγατσανίου για πολλά χρόνια φάνταζε ως ένας μάλλον αδιάφορος δρόμος όπου δεν συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο παρά λειτουργεί ως πέρασμα για τα ενδότερα του Εμπορικού Τριγώνου. Πολλώ δε μάλλον σε τίποτα δεν θύμιζε τον δρόμο που κάποτε πωλούνταν ηλεκτρικά είδη και έκαναν την εμφάνισή τους οι «δοσατζήδες» καθιστώντας εφικτή την αγορά των απαραίτητων ηλεκτρικών συσκευών για τα νοικοκυριά.

Η τύχη της οδού Δραγατσανίου ακολούθησε την πορεία της ευρύτερης περιοχής με την πτώση τόσο της Σταδίου – ένας δρόμος που πληγώθηκε όσο λίγοι στα χρόνια της οικονομικής κρίσης – αλλά και εν γένει του Εμπορικού Τριγώνου που σταδιακά απώλεσε την πρωτοκαθεδρία του ως εμπορικού πυρήνα της πόλης. Στην εξίσωση αυτή ήρθε να προστεθεί και η εγκατάλειψη στην οποία περιήλθε με τα χρόνια η πλατεία Κλαυθμώνος όπου και εφάπτεται η Δραγατσανίου. Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν ένα βαθύ, αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Ομόνοιας και Συντάγματος με την πλατεία Κλαυθμώνος στην πραγματικότητα να χωρίζει δύο κόσμους.

Η νέα ζωή, όμως, της Δραγατσανίου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην άνθηση της παρακείμενης πλατείας Αγίων Θεοδώρων. Γύρω από τον ομώνυμο βυζαντινό ναό του 11^ου αιώνα, τα στέκια της οδού Σκουλενίου και της Πραξιτέλους είχαν ήδη αποκτήσει αυξανόμενη δημοφιλία επί σειρά ετών. Είναι σαφές, φυσικά, πως αιχμή του δόρατος αποτέλεσε η εστίαση. Το «Tanpopo», αρχικά, επέλεξε την αντίπερα όχθη της Ευριπίδου και το συγγενικό «Hafu» έγινε από τα πρώτα δημοφιλή εστιατόρια που έχει στη διεύθυνσή του το όνομα της οδού Δραγατσανίου.

Η συνέχεια για την μέχρι πρότινος έρημη Δραγατσανίου ήταν κατακλυσμιαία ώστε να φαντάζει σήμερα ότι έγινε τάση εν μία νυκτί. Εκτός από το «Hafu», το γαλλικής έμπνευσης «Solene», τα industrial και κινηματογραφικής αισθητικής «DR8» και «Blue Brick», το «Bakel» και το «Deux Amis» έχουν γίνει σημεία αναφοράς μιας νέας πιάτσας. Την ίδια στιγμή, όμως, αισθάνομαι ότι η Δραγατσανίου διατηρεί ψήγματα του παλιού ενταγμένα στο νέο της περιβάλλον δίχως να έχει έναν generic χαρακτήρα. Η περιδιάβαση, μάλιστα, από την ομώνυμη, υποφωτισμένη στοά με τις παλιές επιγραφές να συνυπάρχουν με σύγχρονες, νέον επιγραφές δίνει τον τόνο ενός κόσμου σε μετάβαση.

Η Δραγατσανίου δεν είναι πλέον ένας κόσμος που χαρακτηρίζεται, όπως άλλοτε, από την εμπορική δραστηριότητα. Όπως συμβαίνει και με το Εμπορικό Τρίγωνο εν τω συνόλω, η εστίαση, ο τουρισμός και η φιλοξενία αποτελούν κινητήριες δυνάμεις εξέλιξης και κατεύθυνσης της περιοχής. Κι αν αυτό είναι κάτι αναπόφευκτο, οφείλουμε αφενός να το αποδεχτούμε αλλά αφετέρου να ενθαρρύνονται και να επικροτούνται οι προσπάθειες αυτές που εδράζονται πάνω στην ταυτότητα αλλά και το πρωτογενές υλικό της περιοχής εξασφαλίζοντας, εν τέλει, την μακροημέρευση αυτών των εγχειρημάτων.

Ουδείς αμφιβάλλει ότι τα εγχειρήματα αυτά στοχεύουν και στην προσέλευση του τουριστικού κοινού για την επιτυχία τους. Ας θυμηθούμε, όμως, πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε εμείς όταν επισκεπτόμαστε μια πόλη του εξωτερικού ως τουρίστες. Θέλουμε στ’ αλήθεια να βρισκόμαστε σε μέρη που έχουν έναν generic χαρακτήρα και τιμοκατάλογο που «απευθύνεται μόνο σε τουρίστες» ή προτιμούμε να βρισκόμαστε σε γειτονιές που έχουν πτυχές προς εξερεύνηση αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζονται και από την τουριστική ζήτηση;

Ίσως αυτή να είναι εν τέλει και η μεγάλη ευκαιρία του Εμπορικού Τριγώνου: να προσελκύσει το τουριστικό κοινό δείχνοντάς του κομμάτια της αθηναϊκής ταυτότητας που υπερβαίνουν γεωγραφικά την στενή ακτίνα του ιστορικού κέντρου και να του υπενθυμίσει ότι η Αθήνα δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, η Πλάκα, το Μοναστηράκι, το Θησείο και το Σύνταγμα. Είναι ευχής έργον οι πρόσφατες αλλά και επικείμενες επενδύσεις στον άξονα της Σταδίου όπως η Στοά Αρσακείου ή το σχέδιο αποκατάστασης του «Αττικόν» να ωθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση.