Αυτοί είναι οι χειρότεροι τύποι που θα πετύχεις σε ένα μπαρ
Είναι πολλοί, ενοχλητικοί και παντού. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των ανθρωπότυπων που κάνουν το βράδυ των υπολοίπων λίγο πιο δύσκολο.
Περιεχόμενα
Ξεκινάμε με την παραδοχή πως τα πράγματα αλλάζουν μετά τα 25. Φαντάζομαι πως είναι πολλοί αυτοί που αναγνωρίζουν μια πραγματικότητα που έρχεται μεγαλώνοντας και θέλει τις αντοχές και την ανοχή να μειώνονται, και την εξισορρόπηση μεταξύ δουλειάς, κοινωνικής ζωής και προσωπικού χρόνου να γίνεται όλο και πιο δύσκολη υπόθεση.
Έτσι, οι νύχτες που θα έχεις ενέργεια, διάθεση και κανένα πρωινό ξύπνημα να σε απασχολεί, λιγοστεύουν δραματικά, με αποτέλεσμα να προκύπτει και η σκέψη «αν είναι να βγω και να ξενυχτήσω, θέλω τουλάχιστον να αξίζει». Μόνο που κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως το βράδυ σου θα πάει όπως ελπίζεις. Γιατί ακόμα και αν πας στο ιδανικό μέρος με την ιδανική παρέα για να πιείς το ιδανικό ποτό, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πετύχεις έναν από τους χειρότερους τύπους που συχνάζουν στα μπαρ.
Είναι πολλοί και πραγματικά ενοχλητικοί, και παραμονεύουν παντού: θα τους πετύχεις σε τελειωμένα ροκόμπαρα, σε φασεϊκα στέκια και σε ορκισμένα ελληνάδικα, αφού τα χαρακτηριστικά τους ξεπερνάνε τους περιορισμούς που θέτουν το στιλ, τα προσωπικά γούστα και το διαθέσιμο budget. Θα προτιμούσες να μην ήταν στο ίδιο μπαρ με σένα, ιδανικά ποτέ στην ίδια παρέα με σένα, και σίγουρα μα σίγουρα, δεν θέλεις να τον έχεις πελάτη.
Πάμε να δούμε μερικούς από αυτούς και να τους απευθύνουμε την ταπεινή μας γνώμη, με αγάπη πάντα. Ελπίζουμε να μην ταυτιστείς και αν πάντως ταυτιστείς, να σε βάλουμε σε σκέψεις.
Ο «είμαστε έτοιμοι»
Μην το λες αν δεν ισχύει. Δεν διεκδικείς κάποιον τίτλο καλύτερου πελάτη με το να παραγγέλνεις στα πρώτα 10 λεπτά. Αντιθέτως, διεκδικείς τον τίτλο του χείριστου πελάτη, αλλά και αυτόν του τύπου που προκαλεί μάξιμουμ ετεροντροπή στην παρέα, γιατί έχεις βιαστεί να καλέσεις τον σερβιτόρο ενώ δεν έχεις ιδέα τι θέλεις. Και βαριέσαι να διαβάσεις και τον κατάλογο. Έχεις μόλις δεσμεύσει αχρείαστα το εργαζόμενο άτομο, το οποίο στέκεται άβολα πάνω από το τραπέζι σου θεωρώντας ότι «είσαι έτοιμος», ενώ οι φίλοι σου τού ζητάνε συγγνώμη εκ μέρους σου με τα μάτια. Του ζητάς να σου διαβάσει δυνατά την ποικιλία από μπίρες του μαγαζιού που αναγράφονται στο μενού που κρατάς στα χέρια σου, λες και ακούγοντάς τες θα σου κάνουν διαφορετική αίσθηση. Μπερδεμένος, ζητάς να σου προτείνουν μια από αυτές, λες και ξέρουν τα γούστα σου, και όλα αυτά για να παραγγείλεις τελικά ένα τζιν τόνικ! Από εμάς, είναι όχι.
Ο «είναι το στέκι μου εδώ, με ξέρουν»
Μαθηματικά ο αριθμός ατόμων που δουλεύουν στο μπαρ είναι συγκεκριμένος και διαχειρίσιμος σε σύγκριση με τους εκατοντάδες διαφορετικούς πελάτες που περνούν από εκεί. Εσύ μπορεί να θυμάσαι το staff, εκείνοι κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ιδέα ποιος είσαι. Είναι πολύ όμορφο που αισθάνεσαι οικεία στο μέρος, αλλά φρόντισε να μην το παρακάνεις. Ο υπεράνετος αέρας με τον οποίο κινείσαι στον χώρο δεν είναι γοητευτικός, ούτε οι αυθαίρετες προσφωνήσεις τύπου «αγάπη μου» και «Σοφάκι». Η Σοφία δεν είναι κολλητή σου και δεν έχει αποστηθίσει το ποτό σου. Η Σοφία εργάζεται, δεν έχει καμία όρεξη να παίζει mind games. Κράτα υπόψιν πως «το γνωστό» σου τής είναι κατά πάσα πιθανότητα άγνωστο, και μπες στον κόπο να παραγγείλεις κανονικά. Θα νιώσεις λιγότερο ξεχωριστός, αλλά θα γίνεις πιο συμπαθής. Και δε θα ρισκάρεις να σου φέρουν διπλό ουίσκι ενώ πίνεις μαργαρίτα φράουλα.
Ο «μισό ποτό ακόμα»
Τα φώτα έχουν πια ανάψει, το last call μοιάζει μακρινή ανάμνηση, η παρέα σου κοιμάται όρθια και τα παιδιά που δουλεύουν περιμένουν να φιλοτιμηθείς να αποχωρήσεις για να πάνε σπίτια τους. Όλα γύρω σου δείχνουν πως το μαγαζί κλείνει. Γιατί θέλεις να είσαι ο last man standing; Υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις και καμία δεν είναι αποδεχτή: ή περνάς πράγματι ακόμα καλά και κρίνεις πως η ομήγυρη οφείλει να συντονιστεί με την ανάγκη σου, ή τσιγκουνεύεσαι να αφήσεις τις δυο γουλιές του ποτού σου γιατί το έχεις πληρώσει. Μπορεί να μην έχεις κουραστεί, αλλά σίγουρα έχεις κουράσει.
Ειδική μνεία
Ο τύπος με τα «λίγα φιστικάκια ακόμα»: έχει έρθει άφαγος για ποτό, παραγγέλνει 2 ποτά και 17 τζάμπα μερίδες συνοδευτικά σνακ. Ο τύπος που δεν έχει spatial awareness: απλώνεται στο μήκος της μπάρας, ρίχνει δίσκους, χορεύει στην πλάτη σου, σού κολλάει για να πάει στην τουαλέτα. Ο τύπος που ζαλίζει την/τον DJ να παίξει το κομμάτι του, ο «παντομίμας» που χορογραφεί ολόκληρες προτάσεις από τη μια γωνιά του μπαρ στην άλλη, ο τύπος που θέλει να σου αναλύσει την κοσμοθεωρία του και φωνάζει στο αυτί σου γιατί η μουσική είναι «πολύ δυνατά».
Προς όλους τους «χειρότερους τύπους»: please be better, πιστεύουμε σε εσάς!
