Masking

Πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες κρύβει η ομαδική έκθεση «Masking», μέσω της οποίας αναδεικνύεται το «εύθραυστο» όχι μόνο υλικό χαρακτηριστικό, αλλά ως υπαρξιακή και πολιτική συνθήκη, φωτίζοντας ιστορίες που μιλούν για την ευαλωτότητα ως το πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της συλλογικής μας ταυτότητας. Σαν όρος, το «masking» εισήχθη στα τέλη των 60s και αρχές των 70s για να περιγράψει ένα σύνθετο συμπεριφορικό φαινόμενο που περιλαμβάνει την απόκρυψη ή την καταπίεση του αληθινού εαυτού, προκειμένου να συμμορφωθεί με τις προσδοκίες της κοινωνίας. Σήμερα, όπου κάθε αδυναμία μοιάζει να αποδοκιμάζεται και η ανθεκτικότητα εξιδανικεύεται ως αξία, μήπως ο πιο οικείος τρόπος να βιώσουμε τους εαυτούς μας είναι μέσω ενός προσωπείου που φοράμε για τους άλλους; Το συναισθηματικό καμουφλάζ βάζει σε «σίγαση» πτυχές της προσωπικότητάς μας, όμως πώς θα ήταν οι ζωές μας εάν αντιμετωπίζαμε την ευθραυστότητα όχι απλώς ανεκτή, αλλά και επιθυμητή;